W sobotę wznowiła swoją działalność Szkoła Talentów, a z nią Sekcja Astronomiczna. Jak w zeszłym roku spotkania odbywają się w sobotę o 17:00 w Sali 061 Żagańskiego Pałacu. Jako, że pogoda nie dopisała w tegoroczne wakacje i nie doszło do planowanych sierpniowych obserwacji Perseidów, wszyscy z radością się spotkaliśmy 4 września. Każdy z młodych członków sekcji jakby urósł trochę a opowieściom z wakacji nie było końca.

Poniżej przedstawiamy kolejna porcję danych o przelotach stacji Alfa nad Żaganiem. W zestawieniu znajdują się również przeloty w ciągu dnia, raczej trudne do obserwacji. W każdym wierszu danych znajduje się link pod którym znajdziecie orientacyjną mapkę przelotu nad okolica Żagania. Wystarczy przed obserwacją o wybranej godzinie wyjść przed dom i cieszyć się widokiem.

Nie miniemy się zbytnio z prawdą gdy stwierdzimy, że widok Księżyca nie wzbudza w wielu ludziach zbytniego zdziwienia. Jesteśmy do niego przyzwyczajeni do tego stopnia, że nie zwracamy uwagi jak wiele zawdzięczamy naszemu naturalnemu satelicie. A jednak. Naukowcy twierdzą, że bez niego życie na ziemi byłoby niemożliwe. I choć co roku oddala się od nas o 5cm, to będzie nam towarzyszył do końca dni naszego świata.

Mimo obserwacji astronomicznych tego ciała niebieskiego od niepamiętnych czasów prawdziwy obserwator z przejęciem odkrywa jego uroki. To dzięki temu, że zmienia się on każdego dnia, dostrzegamy w nim niepowtarzalne piękno. I temu poświęcony jest konkurs fotograficzny organizowany w ramach projektu International Observe the Moon Nigt.

Powraca temat astrofotografii planetarnej i księżycowej na nasze łamy. A to za sprawą kamerki SPC900NC firmy Philips. Nie są to nowoczesne kamery, ale mają jedna zaletę: matrycę CCD i to znacznie większą od poprzednio prezentowanej przez nas SPC880NC. Dziewięć-setka ma 1,3MPix, a to prawie 5 razy tyle co poprzedniczka.

Jak pokazaliśmy w poprzednim artykule, można przerobić SPC880 na SPC900, ale jedynie programowo. Wymiana matrycy na większą jest oczywiście możliwa, ale w przypadku kamerki internetowej zaprzęgniętej do astrofotografii nie ma to większego sensu. No chyba, że akurat jesteśmy w stanie bez większych kosztów stać się posiadaczami komponentów. Przygoda z majsterkowaniem będzie wtedy przednia.

W bieżącym miesiącu na ekranach kin IMAX królować będzie polska premiera obrazu "IMAX: Hubble 3D". Czterdzieści trzy minut dokumentu przedstawi wydarzenia z misji promu Atlantis w maju 2009 roku do teleskopu Hubble'a. Astronauci przeszli specjalny ośmiomiesięczny kurs z podstaw sztuki filmowej. Oprócz kamery głównej korzystali też z licznych kamer HD, umieszczonych na hełmach ich skafandrów oraz z ręcznych kamer cyfrowych, którymi rejestrowali życie na pokładzie promu.

Widzowie obejrzą animowane trójwymiarowe sekwencje, wykonane w oparciu o dane uzyskane z teleskopu. Zdjęcia tych samych obiektów kosmicznych utrwalone za pomocą różnych urządzeń pokładowych teleskopu, zostały przetworzone tak, by uzyskać efekt głębi. Tym sposobem odbędziemy wirtualną podróż przez Drogę Mleczną, odwiedzimy Wielką Mgławicę Oriona i obejrzymy gromadę galaktyk w obrębie gwiazdozbioru Panna.

We wrześniu niebo będzie równie ciekawe jak w sierpniu. Coraz ciemniejsze niebo pozwoli na prowadzenie dłuższych obserwacji - wcześniejsze zachody późniejsze wschody oraz zmierzch astronomiczny – w czasie których warto poświęcić uwagę kilku bardzo ciekawym obiektom. Na uwagę zasługuje Jowisz, który w tym miesiącu osiąga maksymalne rozmiary od bardzo wielu lat – 50”. Przy tej opozycji możemy nawet amatorskimi teleskopami zobaczyć tarczę jego księżyców – odkrytych przez Galileusza, oraz ich cienie rzucane na tarczę gazowego olbrzyma.

Wśród meteorów na naszą ciekawość zasługują wrześniowe perseidy. Mała znane i zbadane ale zaskakujące jak w roku 2009 meteory warte są naszych obserwacji.

Jeśli czytelnikom przydatne będą przygotowane mapki przez dr Tomasza Szczęziora, to zapraszamy do serwisu Uranii – link na końcu artykułu.

Uczestnicy konkursu astronomicznego pokonali kolejny etap konkursu. Uczestnicy sami podnoszą sobie poprzeczkę, stawiając tym samym coraz większe wymagania wszystkim innym. System konkursu działa jednak tak, że nie skala trudności obserwacji jest najważniejsza w działaniach miłośnika. W ocenach brane jest bowiem pod uwagę bardzo wiele elementów. Praca jest opublikowana i to ta publikacja jest oceniona przez bardzo wielką rzeszę czytelników, od specjalistów branży po pasjonatów wiedzy i piękna nauki.

Nadeszła nowa era w badaniach kosmosu i poszukiwaniu układów gwiazdowych posiadających planety. Jeszcze nie tak dawno były one jedynie w sferze marzeń fantastów. Nie sposób było sobie wyobrazić jak możliwe jest dostrzeżenia planety krążącej wokół innej gwiazdy niż Słońce i wykrycie jej albo nawet zbadanie składu jej atmosfery czy powierzchni. Przełomu dokonały nowoczesne techniki obserwacyjne, najnowsze technologie i genialni naukowcy opracowujący nowoczesne techniki badań. Właśnie o takich badaniach pisaliśmy w newsie o polskich astronomach budujących sieć teleskopów na trzech kontynentach. To badania na poziomie dokładności rzędu milionowych i miliardowych jednostek. Odkrycia ostatnich czasów są wynikami tej niesamowitej techniki badawczej.

Nasze Słońce znowu plami. Chodzi oczywiście o palmy na jego tarczy. Związane to jest z aktywnością magnetyczną. Strumienie pola magnetycznego wynurzając się nad powierzchnię gwiazdy tworzą lokalne obniżenia temperatury. Choć nadal jest ona w tych miejscach bardzo wysoka, to jednak w porównaniu do otaczającej powierzchni na tyle niska, że widzimy ją jako ciemne miejsce na tarczy słonecznej

Plama pojawiła się na brzegu jego tarczy i poprzez obserwację jej podaży w polu obserwacji możemy śledzić proces rotacji Słońca i zmiany zachodzące w samej plamie. Twór ten nie jest trwały obiektem w atmosferze gwiazdowej. Czasami powstają nowe plamy, a czasami obserwujemy zanik tej obserwowanej. Wszystko zależy od stanu aktywności słonecznej.

Solaris jest projektem polskich astronomów. W jego ramach ma powstać sieć zrobotyzowanych teleskopów stale obserwujących układy zaćmieniowe. Jego celem jest poszukiwanie planet w takich układach gwiezdnych. Ciekawe jak wygląda niebo zna takich planetach z co najmniej dwoma słońcami?

Projekt wygrał konkurs otrzymując maksymalną ilość punktów. W ten sposób astronomowie zdobyli 15 mln euro na budowę czterech teleskopów półmetrowej średnicy. Będą się one znajdować na trzech kontynentach: Ameryka Południowa, Afryka i Australia. Ze strony projektu dowiadujemy się, że już prowadzone są oględziny i zawierane porozumienia związane z lokalizacją. W ten sposób będzie można prowadzić obserwacje niemal bez przerwy. Nad co najmniej jednym teleskopem zawsze będzie noc i mamy nadzieję czyste niebo.