Kalendarz

<< Luty 2020 >>
Po Wt Śr Cz Pi So Ni
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29  

Brak wydarzeń.

Partnerzy

Astro-Miejsca


URANIA

100 lat IAU

IAU

Centrum Nauki Kepler

Planetarium Wenus

ERC

Centrum Nauk Przyrodniczych

Orion,serwis,astronomii,PTA

POLSA

Astronomia Nova

Astronarium

forum astronomiczne

IPCN

Portal AstroNet

Puls Kosmosu

Forum Meteorytowe

kosmosnautaNET

kosmosnautaNET

Nauka w Polsce

astropolis

astromaniak

PTMA

PTR

heweliusz

heweliusz

ESA

Astronomers Without Borders

Hubble ESA

Space.com

Space Place

Instructables

Tu pełno nauki

Konkursy

Olimpiady Astronomiczne
Olimpiada Astronomiczna przebiega w trzech etapach.
Zadania zawodów I stopnia są rozwiązywane w warunkach pracy domowej. Zadania zawodów II i III stopnia mają charakter pracy samodzielnej. Zawody finałowe odbywają się w Planetarium Śląskim. Tematyka olimpiady wiąże ze sobą astronomię, fizykę i astronomiczne aspekty geografii. Olimpiady Astronomiczne


Urania Postępy Astronomii - konkurs dla szkół


astrolabium

Organizatorem konkursu astronomicznego jest Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego a patronat nad akcją sprawuje Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika będące instytutem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zobacz szczegóły »

astrolabium

konkurs, astronomiczny

AstroSklepy

Astro Schopy
Uniwersał

Planeta Oczu

Astrocentrum

Aktualnie online

> Gości online: 4

> Użytkowników online: 0

> Łącznie użytkowników: 1
> Najnowszy użytkownik: jacek

Odwiedziny gości

Dziś:2,217
Wczoraj:5,198
W tym tygodniu:11,055
W tym miesiącu:63,913
W tym roku:114,453
Wszystkich:13,877,824

Ankieta

Gdzie jest Nowa Kelpera?

Lew

LMC

Rak

Wężownik

Smok

Rak

Wszystko o Nas

Logo SA GW, autor Jacek Patka

Forum Astronomiczne PL


BOINC

Classroom

FB

Słoneczny panel

>Dziś jest:

Wschód słońca: 6:48
Zachód słońca: 17:35
>Dzień trwa:
10 Godzin 47 minut
Jest krótszy od najdłuższego dnia o: 7:49
Dane dla:
Żagań
Szerokość: 51°37 N
Długość: 15°19 E
Imieniny obchodzą:
Gabriel, Jana, Anastazja, Auksencja, Baldomer, Auksencjusz, Auksenty, Baldomera, Honoryna, Bazyli, Anna

Księżyc


Data: 27-2-2020 20:33:14

faza

Słońce

Na niebie


Mapa Nieba

TheSkyLive

CALSKY

Położenie ISS
The current position of the ISS
tranzyty ISS

Misja KEPLER

ZOONIVERSE odkrywanie planet

EPUP
4106 planet

Astropogoda

Pogoda


sat24, chmury, pogoda

III Prawo Keplera




Czytelnia


vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

Urania, numery archiwalne,przedwojenne

Light Pollution

M-WiFi

gwiazdy,zmienne,poradnik,gazeta,pdf,astronomia,pomiary

vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

astronomia amatorska

KTW'

Astronautilius

KTW'

kreiner, ziemia i wszechświat

kreiner, ziemia i wszechświat

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Tomasz, Rożek

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Rudż, Przemysław

atlas, nieba, książka, astronomia

atlas, księżyca, książka, astronomia

Poradnik Miłośnika Astronomii

Mądre Książki

Losowa Fotka

Nieudane gwiazdy też mogą mieć dzieci - planety

Astronomia ISO-Oph 102, or Rho-Oph 102 This image shows the brown dwarf ISO-Oph 102, or Rho-Oph 102, in the Rho Ophiuchi star-forming region. Its position is marked by the crosshairs. This visible-light view was created from images forming part of the Digitized Sky Survey 2.Astronomowie korzystający z Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) po raz pierwszy odkryli, że zewnętrzne obszary pyłowego dysku wokół brązowego karła zawierają milimetrowych rozmiarów ziarna, podobne do znajdowanych w gęstszych dyskach wokół nowonarodzonych gwiazd. Zaskakujące odkrycie stawia wyzwanie teoriom powstawania skalistych planet wielkości Ziemi i sugeruje, ze obiekty takie mogą być powszechniejsze we Wszechświecie niż się spodziewano.


Uważa się, że skaliste planety powstają poprzez losowe zderzenia i łączenie się razem początkowo mikroskopijnych cząsteczek w dysku materii wokół gwiazdy. Te niewielkie ziarna, znane jako kosmiczny pyły, są podobne do bardo drobnej sadzy lub piasku. Jednak w przypadku zewnętrznych rejonów wokół brązowego karła – obiektu podobnego do gwiazdy, ale zbyt małego, aby mógł świecić tak jak gwiazda – astronomowie nie spodziewali się, że ziarna mogą zwiększać rozmiary, gdyż dysk taki jest zbyt mały i cząsteczki powinny poruszać się zbyt szybko, aby skleić się razem po zderzeniu. Dominujące teorie mówią, że ziarna, które powstają powinny przemieszczać się szybko w stronę centralnego brązowego karła, znikając z zewnętrznych części dysku, gdzie można je wykryć.

„Byliśmy kompletnie zaskoczeni, gdy znaleźliśmy milimetrowych rozmiarów ziarna w tych małym, cienkim dysku,” powiedział Luca Ricci z California Institute of Technology, USA, który kierował zespołem astronomów ze Stanów Zjednoczonych, Europy i Chile. „Twarde ziarna tej wielkości nie powinny być w stanie uformować się w zimnych zewnętrznych obszarach dysku wokół brązowego karła, ale okazuje się, że im się to udało. Nie możemy być pewni czy może tam powstać cała skalista planeta, lub czy może już istnieje, ale widzimy pierwsze kroki, więc musimy zmienić nasze założenia co do warunków potrzebnych do wzrostu twardych ziaren” powiedział.

Zwiększona w porównaniu ze starszymi teleskopami rozdzielczość ALMA pozwoliła zespołowi sprecyzować informacje na temat gazowego tlenku węgla wokół brązowego karła – po raz pierwszy zimny gaz molekularny został wykryty w tego rodzaju dysku. Odkrycie to, a także odkrycie ziaren wielkości milimetrowej, sugeruje, ze dysk jest dużo bardziej podobny do dysków wokół młodych gwiazd niż wcześniej przypuszczano.

Ricci i jego współpracownicy dokonali odkrycia korzystając z częściowo ukończonego teleskopu ALMA w na wysoko położonej chilijskiej pustyni. ALMA jest rosnącym zestawem bardzo precyzyjnych anten, które pracują razem jako jeden wielki teleskop do obserwacji Wszechświata z przełomową szczegółowością i czułością. ALMA „widzi” Wszechświat na falach milimetrowych, które nie są dostrzegalne dla ludzkiego oka. Zakończenie budowy ALMA jest przewidziane na 2013 roku, ale astronomowie rozpoczęli już obserwacje za pomocą części sieci anten w 2011 roku.

Astronomowie wycelowali ALMA w młodego brązowego karła ISO-Oph 102, znanego także jako Rho-Oph 102, w obszarze gwiazdotwórczym Rho Ophiuchi w konstelacji Wężownika. Z masą około 60 razy większą niż Jowisz, ale jedynie 0,06 razy taką jak Słońce, brązowy karzeł jest zbyt mały, aby zapoczątkować reakcje termojądrowe dzięki którym świecą zwykłe gwiazdy. Jednak emituje ciepło dzięki powolnemu grawitacyjnemu kurczeniu się i świeci czerwonawym kolorem, ale zdecydowanie słabiej niż gwiazda.

ALMA zebrała światła o długości fali około milimetra, emitowane przez dysk materii ogrzany przez brązowego karła. Ziarna w dysku nie emitują zbyt wiele promieniowania na falach dłuższych niż ich rozmiar, więc na dłuższych falach można zmierzyć charakterystyczny spadek jasności. ALMA jest idealnym instrumentem do pomiarów tego spadku, a w konsekwencji do zbadania rozmiarów ziaren, Astronomowie porównali jasność dysku na falach 0,89 mm i 3,2 mm, Spadek jasności pomiędzy 0,89 mm, a 3,2 mm nie był tak stromy jako oczekiwano, co oznacza że przynajmniej część ziaren ma wielkość milimetra lub więcej.

„ALMA to potężne nowe narzędzie do rozwiązywania zagadek powstawania systemów planetarnych,” skomentował Leonardo Testi z ESO, członek zespołu badawczego. „Zbadanie tego za pomocą teleskopów poprzedniej generacji wymagałoby co najmniej miesiąca obserwacji – co w praktyce jest niewykonalnie długo. Ale korzystając z ćwierci finalnego zestawu anten ALMA mogliśmy uzyskać dane  w mniej niż godzinę!” powiedział

W bliskiej przyszłości ukończony teleskop ALMA będzie wystarczająco potężny do wykonywania szczegółowych obrazów dysków wokół Rho-Oph 102 I innych obiektów. Ricchi wyjaśnił „Wkrótce będziemy w stanie nie tylko wykrywać obecność małych cząsteczek w dyskach, ale także wykonywać mapy ich rozmieszczenia w okołogwiazdowych dyskach i sprawdzać w jaki sposób oddziałują z gazem, który także zaobserwowaliśmy w dysku. Pomoże nam to w lepszym zrozumieniu w jaki sposób powstają planety.”

Więcej informacji

Wyniki badań opisano w artykule w Astrophysical Journal Letters.

Ricci oraz Testi współpracowali z Antonellą Natta z INAF-Osservatorio Astrofisico de Arcetri, Aleksem Scholzem z Dublin Institute for Advanced Studies oraz Itziarem de Gregorio-Monsalvo z Joint ALMA Observatory.

Atacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) to międzynarodowy projekt astronomiczny w ramach partnerstwa pomiędzy Europą, Ameryką Północną i Azją Wschodnią, we współpracy z Chile. Budowa i zarządzanie ALMA są prowadzone w imieniu Europy przez ESO, w imieniu Ameryki Północnej przez National Radio Astronomy Observatory (NRAO), a w imieniu Azji Wschodniej przez National Astronomical Observatory of Japan (NAOJ). Joint ALMA Observatory (JAO) umożliwia zunifikowane kierownictwo i zarządzanie konstrukcją, testowaniem oraz użytkowaniem ALMA.

W roku 2012 mija 50. rocznica utworzenia Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO). ESO jest wiodącą międzyrządową organizacją astronomiczną w Europie i najbardziej produktywnym obserwatorium astronomicznym na świecie. Jest wspierane przez 15 krajów: Austria, Belgia, Brazylia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania oraz Włochy. ESO prowadzi ambitne programy dotyczące projektowania, konstrukcji i użytkowania silnych naziemnych instrumentów obserwacyjnych, pozwalając astronomom na dokonywanie znaczących odkryć naukowych. ESO odgrywa wiodącą rolę w promowaniu i organizowaniu współpracy w badaniach astronomicznych. ESO zarządza trzema unikalnymi, światowej klasy obserwatoriami w Chile: La Silla, Paranal i Chajnantor. W Paranal ESO posiada Bardzo Duży Teleskop (Very Large Telescope), najbardziej zaawansowane na świecie astronomiczne obserwatorium w świetle widzialnym oraz dwa teleskopy do przeglądów. VISTA pracuje w podczerwieni i jest największym na świecie instrumentem do przeglądów nieba, natomiast VLT Survey Telescope to największy teleskop dedykowany przeglądom nieba wyłącznie w zakresie widzialnym. ESO jest europejskim partnerem dla rewolucyjnego teleskopu ALMA, największego istniejącego projektu astronomicznego. ESO planuje obecnie 40-metrowej klasy Ekstremalnie Wielki Teleskop Europejski (European Extremely Large optical/near-infrared Telescope - E-ELT), który stanie się “największym okiem świata na niebo”.

Linki

Kontakt

Krzysztof Czart
Centrum Astronomii UMK

Przeczytaj więcej:



Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
21,996,120 unikalne wizyty