Partnerzy

Astro-Miejsca


URANIA

100 lat IAU

IAU

Centrum Nauki Kepler

Planetarium Wenus

ERC

Centrum Nauk Przyrodniczych

Orion,serwis,astronomii,PTA

POLSA

Astronomia Nova

Astronarium

forum astronomiczne

IPCN

Portal AstroNet

Puls Kosmosu

Forum Meteorytowe

kosmosnautaNET

kosmosnautaNET

Nauka w Polsce

astropolis

astromaniak

PTMA

PTR

heweliusz

heweliusz

ESA

Astronomers Without Borders

Hubble ESA

Space.com

Space Place

Instructables

Tu pełno nauki

Konkursy

Olimpiady Astronomiczne
Olimpiada Astronomiczna przebiega w trzech etapach.
Zadania zawodów I stopnia są rozwiązywane w warunkach pracy domowej. Zadania zawodów II i III stopnia mają charakter pracy samodzielnej. Zawody finałowe odbywają się w Planetarium Śląskim. Tematyka olimpiady wiąże ze sobą astronomię, fizykę i astronomiczne aspekty geografii. Olimpiady Astronomiczne


Urania Postępy Astronomii - konkurs dla szkół


astrolabium

Organizatorem konkursu astronomicznego jest Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego a patronat nad akcją sprawuje Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika będące instytutem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zobacz szczegóły »

astrolabium

konkurs, astronomiczny

AstroSklepy

Serwis Astro - 30 lat AstroDoświadczenia!

Astro Schopy
 Firma ScopeDome

Planeta Oczu

Astrocentrum

Wszystko o Nas

Logo SA GW, autor Jacek Patka

Forum Astronomiczne PL


BOINC

Classroom

FB

Księżyc


Data: 15-4-2021 04:20:26

faza

Słońce

Na niebie


La Lune

Mapa Nieba

TheSkyLive

CALSKY

Położenie ISS
The current position of the ISS
tranzyty ISS


The current position of the ISS

Misja KEPLER

ZOONIVERSE odkrywanie planet

EPUP
4270 planet

Astropogoda

Pogoda


sat24, chmury, pogoda


wyładowania atmosferyczne

III Prawo Keplera




Czytelnia


dwumiesięcznik

Urania, numery archiwalne,przedwojenne

Light Pollution

M-WiFi

gwiazdy,zmienne,poradnik,gazeta,pdf,astronomia,pomiary

vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

astronomia amatorska

KTW'

Astronautilius

KTW'

kreiner, ziemia i wszechświat

kreiner, ziemia i wszechświat

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Tomasz, Rożek

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Rudż, Przemysław

atlas, nieba, książka, astronomia

atlas, księżyca, książka, astronomia

Poradnik Miłośnika Astronomii

Mądre Książki

Losowa Fotka

Trzy planety w strefie zamieszkiwalnej pobliskiej gwiazdy

eso  Gliese 667C Artist's impression of the Gliese 667C systemUkład Gliese 667C ponownie zbadany

Zespół astronomów połączył nowe obserwacje Gliese 667C z dotychczasowymi danymi ze spektrografu HARPS z 3,6-metrowego teleskopu w Chile, odkrywając, że system posiada co najmniej sześć planet. Pobito rekord: trzy planety są super-Ziemiami znajdującymi się w strefie wokół gwiazdy, w której może występować woda w stanie ciekłym, co czyni je potencjalnymi kandydatkami do występowania życia. Jest to pierwszy system posiadający całkowicie wypełnioną ekostrefę.


Gliese 667C jest bardzo dobrze zbadaną gwiazdą. Ma masę nieco ponad jedną trzecią słonecznej i jest składnikiem układu potrójnego o nazwie Gliese 667 (określanego także jako GJ 667), odległego o 22 lata świetlne, widocznego w konstelacji Skorpiona. To całkiem blisko nas – w sąsiedztwie Słońca – i znacznie bliżej niż inne systemy gwiazdowe zbadane za pomocą teleskopów takich jak kosmiczny łowca planet: teleskop Keplera.

Gliese 667C The planetary system around Gliese 667C

Dotychczasowe badania Gliese 667C wykazały, że gwiazda posiada trzy planety (32 New Exoplanets Found, Miliardy skalistych planet w strefach zamieszkiwalnych wokół czerwonych karłów w Drodze Mlecznej), a jedna z nich znajduje się w ekostrefie. Teraz zespół astronomów, którym kierują Guillem Anglada-Escudé z Uniwersytetu w Getyndze w Niemczech oraz Mikko Tuomi z Uniwersytetu Hertfordshire w Wielkiej Brytanii, ponownie zbadał ten system. Do istniejącego obrazu dodano nowe obserwacje ze spektrografu HARPS, a także dane z Obserwatorium W. M. Kecka, Teleskopów Magellana oraz z Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) [1]. Naukowcy uzyskali dowody na istnienie do siedmiu planet wokół gwiazdy [2].

Planety okrążają najsłabszą gwiazdę układu potrójnego. Gdyby spojrzeć z jednej z nowo odkrytych planet, dwa pozostałe słońca wyglądałyby jak para bardzo jasnych gwiazd widocznych w dzień i w nocy, dostarczających tyle światła, co Księżyc w pełni. Nowe planety kompletnie zapełniają strefę nadającą się do zamieszkania wokół Gliese 667C, nie ma już więcej stabilnych orbit, na których mogłyby istnieć planety w tej odległości od gwiazdy.

„Z wcześniejszych badań wiedzieliśmy, że gwiazda posiada trzy planety, chcieliśmy więc sprawdzić czy nie ma ich tam więcej” mówi Tuomi. „Dodając trochę nowych obserwacji i ponownie analizując stare darne, byliśmy w stanie potwierdzić trzy planety i odkryliśmy kilka nowych. Odnalezienie trzech małomasywnych planet w ekostrefie wokół gwiazdy jest bardzo ciekawe!”

Gliese 667C The sky around the star Gliese 667C

Trzy z planet okazały się super-Ziemiami – planetami masywniejszymi niż Ziemia, ale o masach mniejszych niż planety takie jak Uran lub Neptun – które znajdują się w strefie nadającej się do zamieszkania (ekostrefie, ekosferze), wąskim obszarze wokół gwiazdy, w którym przy odpowiednich warunkach może występować woda w stanie ciekłym. Po raz pierwszy dostrzeżono trzy planety krążące w tego typu strefie w jednym systemie [3].

„Liczba potencjalnie zamieszkiwanych planet w naszej galaktyce jest znacznie większa, jeżeli możemy spodziewać się odkrycia kilku z nich wokół każdej małoamsywnej gwiazdy – zamiast badać dziesięć gwiazd w poszukiwaniu pojedynczych planet potencjalnie zamieszkiwalnych, wiemy teraz, że wystarczy spojrzeć na jedną gwiazd, aby znaleźć kilka takich planet” dodaje współautor Rory Barnes (University of Washington, USA).

Niedawno odkryto, że zwarte systemy wokół gwiazd podobnych do Słońca są powszechne w Drodze Mlecznej. Wokół takich gwiazd planety krążą na orbitach bliskich gwieździe i są bardzo gorące, a więc raczej nie nadające się do zamieszkania. Ale nie jest to prawdą dla chłodniejszych i słabszych gwiazd, takich jak Gliese 667C. W tym przypadku ekostrefa znajduje się w całości wewnątrz obszaru o rozmiarach orbity Merkurego, znacznie bliżej niż w przypadku Słońca. Układ Gliese 667C jest pierwszym przykładem systemu, w którym małomasywna gwiazda posiada kilka potencjalnie skalistych planet w ekostrefie.

Naukowiec ESO odpowiedzialny za HARPS, Gaspare Lo Curto, zwraca uwagę: „Uzyskanie tego niezwykle ciekawego wyniku było w znacznej części możliwe dzięki mocy spektrografu HARPS i powiązanego z nim oprogramowania. Wskazuje także na wartość archiwum ESO. Bardzo dobrze, że kilka niezależnych grup używa tego unikalnego instrumentu i uzyskuje niesamowitą precyzję.”

Natomiast Anglada-Escudé podsumowuje: „Nowe wyniki wskazują jak wartościowa może być ponowna analiza danych i połączenie wyników uzyskanych przez różne zespoły badawcze za pomocą różnych teleskopów.”

Uwagi

[1] Zespół użył danych ze spektrografu UVES, pracującego na należącym do ESO Bardzo Dużym Teleskopie (VLT) w Chile (aby dokładnie ustalić własności gwiazdy), spektrografu Carnegie Planet Finder Spectrograph (PFS) na 6,5-metrowym Teleskopie Magellana II w Obserwatorium Las Campanas w Chile, spektrografu HIRES na 10-metrowym teleskopie Kecka na Manua Kea na Hawajach, a także wcześniejszych danych z HARPS (High Accuracy Radial velocity Planet Searcher) na 3,6-metrowym teleskopie w Chile (zebranych w ramach programu badań karłów M, prowadzonego przez X. Bonfilsa i M. Mayora w latach 2003-2010, opisanego tutaj).

[2] Naukowcy analizowali dane o prędkościach radialnych Gliese 667C, metoda ta jest często używana w polowaniu na egzoplanety. Użyto analizy statystycznej Bayesa, aby wykryć sygnały od planet. Pierwsze pięć sygnałów było bardzo pewnych, natomiast szósty jest niepewny, a siódmy jeszcze mniej pewny. Układ zawiera trzy super-Ziemie w strefie nadającej się do zamieszkania (ekostrefie), dwie gorące planety bliżej oraz dwie chłodniejsze planety dalej. Planety w ekostrefie oraz planety bliżej gwiazdy prawdopodobnie przez cały czas zwrócone są tą samą stroną w kierunku gwiazdy, czyli ich dzień i rok mają tę samą długość, na jednej półkuli ciągle jest dzień, a na drugiej nieustanna noc.

[3] W Układzie Słonecznym orbita Wenus znajduje się blisko wewnętrznego brzegu strefy nadającej się do zamieszkania, natomiast Mars blisko brzegu zewnętrznego. Dokładne położenie ekostrefy zależy od wielu czynników.

Więcej informacji

Wyniki badań zaprezentowano w artykule pt. “A dynamically-packed planetary system around GJ 667C with three super-Earths in its habitable zone”, który ukaże się w czasopiśmie Astronomy & Astrophysics.

Skład zespołu badawczego: G. Anglada-Escudé (University of Göttingen, Niemcy), M. Tuomi (University of Hertfordshire, Wielka Brytania), E. Gerlach (Technical University of Drezno, Niemcy), R. Barnes (University of Washington, USA), R. Heller (Leibniz Institute for Astrophysics, Poczdam, Niemcy), J. S. Jenkins (Universidad de Chile, Chile), S. Wende (University of Göttingen, Niemcy), S. S. Vogt (University of California, Santa Cruz, USA), R. P. Butler (Carnegie Institution of Washington, USA), A. Reiners (University of Göttingen, Germany) oraz H. R. A. Jones (University of Hertfordshire, Wielka Brytania).

ESO jest wiodącą międzyrządową organizacją astronomiczną w Europie i najbardziej produktywnym obserwatorium astronomicznym na świecie. Jest wspierane przez 15 krajów: Austria, Belgia, Brazylia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania oraz Włochy. ESO prowadzi ambitne programy dotyczące projektowania, konstrukcji i użytkowania silnych naziemnych instrumentów obserwacyjnych, pozwalając astronomom na dokonywanie znaczących odkryć naukowych. ESO odgrywa wiodącą rolę w promowaniu i organizowaniu współpracy w badaniach astronomicznych. ESO zarządza trzema unikalnymi, światowej klasy obserwatoriami w Chile: La Silla, Paranal i Chajnantor. W Paranal ESO posiada Bardzo Duży Teleskop (Very Large Telescope), najbardziej zaawansowane na świecie astronomiczne obserwatorium w świetle widzialnym oraz dwa teleskopy do przeglądów. VISTA pracuje w podczerwieni i jest największym na świecie instrumentem do przeglądów nieba, natomiast VLT Survey Telescope to największy teleskop dedykowany przeglądom nieba wyłącznie w zakresie widzialnym. ESO jest europejskim partnerem dla rewolucyjnego teleskopu ALMA, największego istniejącego projektu astronomicznego. ESO planuje obecnie 39-metrowy Ogromnie Wielki Teleskop Europejski (European Extremely Large optical/near-infrared Telescope - E-ELT), który stanie się “największym okiem świata na niebo”.

Linki

Krzysztof Czart
Centrum Astronomii UMK



Przeczytaj więcej:

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
23,575,950 unikalne wizyty