Partnerzy

Astro-Miejsca


URANIA

100 lat IAU

IAU

Centrum Nauki Kepler

Planetarium Wenus

ERC

Centrum Nauk Przyrodniczych

Orion,serwis,astronomii,PTA

POLSA

Astronomia Nova

Astronarium

forum astronomiczne

IPCN

Portal AstroNet

Puls Kosmosu

Forum Meteorytowe

kosmosnautaNET

kosmosnautaNET

Nauka w Polsce

astropolis

astromaniak

PTMA

PTR

heweliusz

heweliusz

ESA

Astronomers Without Borders

Hubble ESA

Space.com

Space Place

Instructables

Tu pełno nauki

Konkursy

Olimpiady Astronomiczne
Olimpiada Astronomiczna przebiega w trzech etapach.
Zadania zawodów I stopnia są rozwiązywane w warunkach pracy domowej. Zadania zawodów II i III stopnia mają charakter pracy samodzielnej. Zawody finałowe odbywają się w Planetarium Śląskim. Tematyka olimpiady wiąże ze sobą astronomię, fizykę i astronomiczne aspekty geografii. Olimpiady Astronomiczne


Urania Postępy Astronomii - konkurs dla szkół


astrolabium

Organizatorem konkursu astronomicznego jest Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego a patronat nad akcją sprawuje Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika będące instytutem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zobacz szczegóły »

astrolabium

konkurs, astronomiczny

AstroSklepy

Serwis Astro - 30 lat AstroDoświadczenia!

Astro Schopy
 Firma ScopeDome

Planeta Oczu

Astrocentrum

Wszystko o Nas

Logo SA GW, autor Jacek Patka

Forum Astronomiczne PL


BOINC

Classroom

FB

Księżyc


Data: 10-4-2021 16:44:37

faza

Słońce

Na niebie


La Lune

Mapa Nieba

TheSkyLive

CALSKY

Położenie ISS
The current position of the ISS
tranzyty ISS


The current position of the ISS

Misja KEPLER

ZOONIVERSE odkrywanie planet

EPUP
4270 planet

Astropogoda

Pogoda


sat24, chmury, pogoda


wyładowania atmosferyczne

III Prawo Keplera




Czytelnia


dwumiesięcznik

Urania, numery archiwalne,przedwojenne

Light Pollution

M-WiFi

gwiazdy,zmienne,poradnik,gazeta,pdf,astronomia,pomiary

vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

astronomia amatorska

KTW'

Astronautilius

KTW'

kreiner, ziemia i wszechświat

kreiner, ziemia i wszechświat

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Tomasz, Rożek

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Rudż, Przemysław

atlas, nieba, książka, astronomia

atlas, księżyca, książka, astronomia

Poradnik Miłośnika Astronomii

Mądre Książki

Symulacje komputerowe tłumaczą własności wirów w atmosferze Jowisza

Nauka slowaKluczowe Porównanie zdjęcia Jowisza (po lewej) z symulacjami komputerowymi (po prawej). Źródło: NASA/JPL/University of Alberta/MPS. Na Jowiszu można dostrzec liczne wiry w atmosferze. Najnowsze symulacje numeryczne przeprowadzone przez naukowców z Niemiec i Kanady tłumaczą powstawanie tych struktur. Wyniki opublikowano w czasopiśmie „Nature Geoscience”.


Atmosfera Jowisza to bardzo niespokojne i turbulentne środowisko. Występują w niej strumienie wiatrów rozprzestrzeniające ziarna zamarzniętego amoniaku wokół planety z prędkościami nawet 550 km/h. W wielu miejscach występują burze z wirującym gazem. Największą i najsłynniejszą tego typu strukturą jest Wielka Czerwona Plama – gigantyczny antycyklon mniej więcej dwukrotnie przekraczający swoimi rozmiarami wielkość Ziemi. Wielka Czerwona Plama istnieje od co najmniej 350 lat, obserwowano ją już w XVII wieku.

Wiry na Jowiszu kręcą się w przeciwnym kierunku w stosunku do rotacji planety, czyli w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara na półkuli północnej, a w przeciwnym na południowej. Na Ziemi powietrze w huraganach wiruje odwrotnie. Dzięki najnowszym symulacjom komputerowym naukowcom udało się zrozumieć, skąd taka różnica i w jaki sposób powstają burze z wirami na Jowiszu.

Jak tłumaczy Johannes Wicht z Max Planck Institute for Solar System Research, kluczowym czynnikiem jest interakcja pomiędzy ruchami zachodzącymi głęboko, a zewnętrzną stabilną warstwą. Jowisz jest zbudowany głównie z wodoru i helu. Z powodu bardzo dużego ciśnienia mieszanka ta staje się metaliczna, czyli przewodząca elektrycznie, na wysokości około 90 proc. promienia planety. Powyżej gaz znajduje się w normalnym „niemetalicznym” stanie.

W symulacjach uwzględniono górne 7000 km stabilnej warstwy zewnętrznej. Ograniczono się do takiego zakresu, ponieważ pole magnetyczne znacząco spowalnia dynamikę procesów w głębszych rejonach atmosfery Jowisza. Najbardziej zewnętrzne 5 proc. zbadanej warstwy, czyli około 350 km, ma stabilną stratyfikację atmosfery (podział na poszczególne warstwy).

Ciepło z wnętrza planety powoduje, że obłoki gazu wznoszą się w górę na zasadzie podobnej do tej występującej w gotującej się wodzie. Górna, stabilna warstwa stanowi pewnego rodzaju barierę dla takich bąbli gazu. Nie wszystkie mogą przeniknąć i rozprzestrzenić się horyzontalnie. Gdy jednak to nastąpi, to na skutek ruchu obrotowego planety powstają wiry. Gdy gaz się ochłodzi, ponownie przemieszcza się w dół. Mamy połączenie wznoszenia się, ruchu horyzontalnego, ruchu obrotowego i opadania gazu, które w efekcie tworzą chłodniejsze jądro antycyklonu i kręcący się wokół pierścień. Różnica w kierunku kręcenia się wirów wynika z tego, że na Ziemi formują się na dole, a następnie się wznoszą, a na Jowiszu zaczynają powstawać na górze i potem opadają.

W symulacjach oparto się na danych zebranych przez sondę Galileo, która badała planetę i w 2003 roku zanurzyła się w jej atmosferze. Dotarła na 100 km poniżej górnej warstwy chmur zanim uległa zniszczeniu na skutek ciśnienia.

Symulacje pokazują, że prądy powietrzne z wnętrza nie wytwarzają antycyklonów w sposób losowy, ale preferują pewne obszary: okolice biegunów oraz pasy powyżej i poniżej równika. Im dalej od równika, tym mniejsze są rozmiary antycyklonów. Jest to zgodne z wynikami obserwacji.

Obliczenia komputerowe nie są jednak na razie w stanie odwzorować czasu istnienia antycyklonów, który zazwyczaj wynosi do kilku lat, a w modelu zanikają po kilku dniach. Badacze przypuszczają, że wpływ na to mają zbyt duże wartości lepkości gazów przyjęte w symulacjach (duże wartości założono, aby ograniczyć czas potrzebny na dokonanie obliczeń). W efekcie naukowcy nadal nie mogą w swoich symulacjach uzyskać na przykład długotrwałej stabilności Wielkiej Czerwonej Plamy. Na dodatek ma ona charakterystyczny kolor świadczący o tym, że w grę w chodzą jeszcze jakieś inne procesy, których do tej pory nie udało się uwzględnić w modelach.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl


Przeczytaj więcej:

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
23,549,737 unikalne wizyty