Kalendarz

<< Listopad 2019 >>
Po Wt Śr Cz Pi So Ni
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

Brak wydarzeń.

OstatnieFoto

Partnerzy

Astro-Miejsca


URANIA

100 lat IAU

IAU

Centrum Nauki Kepler

Planetarium Wenus

ERC

Centrum Nauk Przyrodniczych

Orion,serwis,astronomii,PTA

POLSA

Astronomia Nova

Astronarium

forum astronomiczne

IPCN

Portal AstroNet

Puls Kosmosu

Forum Meteorytowe

kosmosnautaNET

kosmosnautaNET

Nauka w Polsce

astropolis

astromaniak

PTMA

PTR

heweliusz

heweliusz

ESA

Astronomers Without Borders

Hubble ESA

Space.com

Space Place

Instructables

Tu pełno nauki

Konkursy

Olimpiady Astronomiczne
Olimpiada Astronomiczna przebiega w trzech etapach.
Zadania zawodów I stopnia są rozwiązywane w warunkach pracy domowej. Zadania zawodów II i III stopnia mają charakter pracy samodzielnej. Zawody finałowe odbywają się w Planetarium Śląskim. Tematyka olimpiady wiąże ze sobą astronomię, fizykę i astronomiczne aspekty geografii. Olimpiady Astronomiczne


Urania Postępy Astronomii - konkurs dla szkół


astrolabium

Organizatorem konkursu astronomicznego jest Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego a patronat nad akcją sprawuje Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika będące instytutem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zobacz szczegóły »

astrolabium

konkurs, astronomiczny

AstroSklepy

Astro Schopy
Uniwersał

Planeta Oczu

Astrocentrum

Aktualnie online

> Gości online: 1

> Użytkowników online: 0

> Łącznie użytkowników: 1
> Najnowszy użytkownik: jacek

Odwiedziny gości

Dziś:2,187
Wczoraj:2,591
W tym tygodniu:9,342
W tym miesiącu:20,406
W tym roku:595,996
Wszystkich:13,627,783

Ankieta

Gdzie jest Nowa Kelpera?

Lew

LMC

Rak

Wężownik

Smok

Rak

Wszystko o Nas

Logo SA GW, autor Jacek Patka

Forum Astronomiczne PL


BOINC

Classroom

FB

Słoneczny panel

>Dziś jest:

Wschód słońca: 7:20
Zachód słońca: 16:08
>Dzień trwa:
8 Godzin 47 minut
Jest krótszy od najdłuższego dnia o: 9:49
Dane dla:
Żagań
Szerokość: 51°37 N
Długość: 15°19 E
Imieniny obchodzą:
Jozafat, Hugo, Karolina, Palmira, Zbysław, Floryn, Zacheusz, Grzegorz, Sulibor, Dionizy

Księżyc


Data: 17-11-2019 18:24:05

faza

Słońce

Na niebie


Mapa Nieba

TheSkyLive

CALSKY

Położenie ISS
The current position of the ISS
tranzyty ISS

Misja KEPLER

ZOONIVERSE odkrywanie planet

EPUP
4106 planet

Astropogoda

Pogoda


sat24, chmury, pogoda

III Prawo Keplera




Czytelnia


vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

Urania, numery archiwalne,przedwojenne

Light Pollution

M-WiFi

gwiazdy,zmienne,poradnik,gazeta,pdf,astronomia,pomiary

vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

astronomia amatorska

KTW'

Astronautilius

KTW'

kreiner, ziemia i wszechświat

kreiner, ziemia i wszechświat

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Tomasz, Rożek

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Rudż, Przemysław

atlas, nieba, książka, astronomia

atlas, księżyca, książka, astronomia

Poradnik Miłośnika Astronomii

Mądre Książki

Losowa Fotka

Video kategoria

> Apollo (1)
> Astronautyka (13)
> Astronomia (28)
> Curiosity (2)
> Fizyka (10)
> Kosmologia (3)
> Nauka (3)
> Rosetta (4)
> Sekcja (29)
> Sonda (3)
> Tutoriale (3)

Zaskakująca planeta z trzema słońcami

eso SPHERE ,ESO,HD 131399Ab Artist’s impression of planet in the HD 131399 system
This artist's impression shows a view of the triple star system HD 131399 from close to the giant planet orbiting in the system. The planet is known as HD 131399Ab and appears at the lower-left of the picture.
Located about 320 light-years from Earth in the constellation of Centaurus (The Centaur), HD 131399Ab is about 16 million years old, making it also one of the youngest exoplanets discovered to date, and one of very few directly-imaged planets. With a temperature of around 580 degrees Celsius and having an estimated mass of four Jupiter masses, it is also one of the coldest and least massive directly-imaged exoplanets.
Źródło: ESO/L. Calçada/M. Kornmesser
Zespół astronomów użył instrumentu SPHERE na należącym do ESO teleskopie VLT do uzyskania obrazu pierwszej planety znalezionej na szerokiej orbicie wewnątrz potrójnego układu gwiazd. Według oczekiwań, orbita takiej planety powinna być niestabilna i obiekt szybko powinien zostać wyrzucony z systemu. W jakiś sposób jednak planeta przetrwała. Nieoczekiwane obserwacje sugerują, że tego rodzaju systemy mogą być powszechniejsze niż przypuszczano. Wyniki zostaną opublikowane online 7 lipca 2016 r. w czasopiśmie „Science”.


Rodzinna planeta Luke’a Skywalkera, Tatooine, w sadze Gwiezdnych wojen, była dziwnym światem z dwoma słońcami na niebie, ale astronomowie znaleźli planetę w jeszcze bardziej egzotycznym systemie, na której obserwator doświadcza nieustannego dnia albo potrójnych wschodów i zachodów słońc, w zależności od pór roku, trwających dłużej niż długość życia człowieka.

SPHERE ,ESO,HD 131399Ab The orbits of the planet and stars in the HD 131399 system
This graphic shows the orbit of the planet in the HD 131399 system (red line) and the orbits of the stars (blue lines). The planet orbits the brightest star in the system, HD 131399A.
Źródło:ESO

Świat ten został odkryty przez zespół astronomów, kierowany przez University of Arizona (USA), przy pomocy bezpośredniego obrazowania Bardzo Dużym Teleskopem (VLT) w Chile. Planeta, HD 131399Ab [1], nie jest podobna do żadnego innego znanego świata – okrąża najjaśniejszą z trzech gwiazd po najszerszej znanej orbicie wśród systemów wielogwiazdowych. Tego typu orbity są często niestabilne, z powodu złożoności i zmienności oddziaływań grawitacyjnych od dwóch pozostałych gwiazd w systemie, istnienie planet na stabilnych orbitach wydawało się bardzo mało prawdopodobne.

HD 131399Ab znajduje się około 320 lat świetlnych od Ziemi w kierunku gwiazdozbioru Centaura. Ma około 16 milionów lat, co czyni ją jedną z najmłodszych odkrytych dotąd egzoplanet i jedną z niewielu planet, dla których uzyskano bezpośrednie obrazy. Z temperaturą około 580 stopni Celsjusza i masą szacowaną na cztery masy Jowisza, jest jedną z najchłodniejszych i najmniej masywnych spośród bezpośrednio sfotografowanych egzoplanet.

SPHERE ,ESO,HD 131399Ab SPHERE observations of the planet HD 131399Ab
This annotated composite image shows the newly discovered exoplanet HD 131399Ab in the triple-star system HD 131399. The image of the planet was obtained with the SPHERE imager on the ESO Very Large Telescope in Chile. This is the first exoplanet to be discovered by SPHERE and one of very few directly-imaged planets. With a temperature of around 580 degrees Celsius and an estimated mass of four Jupiter masses, it is also one of the coldest and least massive directly-imaged exoplanets.
This picture was created from two separate SPHERE observations: one to image the three stars and one to detect the faint planet. The planet appears vastly brighter in this image than in would in reality in comparison to the stars.
Źródło:ESO/K. Wagner et al.

„HD 131399Ab jest jedną z niewielu planet, które zostały sfotografowane bezpośredni i pierwszą w tak interesującej, dynamicznej konfiguracji” powiedział Daniel Apai, z University of Arizona (USA), jeden ze współautorów publikacji.

Przez około pół obiegu orbity przez planety, który trwa 550 ziemskich lat, na niebie widoczne są trzy gwiazdy; dwie słabsze są zawsze znacznie bliżej siebie, a zmiany w ich obserwowanej separacji od najjaśniejsze gwiazdy zachodzą w trakcie roku” dodaje Kevin Wagner, pierwszy autor pracy i odkrywca HD 131399Ab.

Kevin Wagner, który jest doktorantem na University of Arizona, zidentyfikował planetą pośród setek kandydatek i prowadził późniejsze obserwacje mające na celu sprawdzenie jej własności.

Jest to także pierwsze odkrycie egzoplanety dokonane za pomocą instrumentu SPHERE na VLT. SPHERE jest czuły na światło podczerwone, pozwalając na wykrycie cieplnych sygnatur młodych planet, w połączeniu z wyszukanymi możliwościami korygowania zaburzeń atmosferycznych i blokowania oślepiającego światła gwiazdy.

Mimo, że potrzebne będą kolejne, długoterminowe obserwacje, aby precyzyjnie ustalić trajektorię planety w systemie, dotychczasowe obserwacje i symulacje wydają się sugerować następujący scenariusz: najjaśniejsza gwiazda jest szacowana na osiemdziesiąt procent większą masę niż masa Słońca (oznaczono ją HD 131399A) i sama jest okrążana przez mniej masywne gwiazdy, B i C, w odległości około 300 au (jedna au, albo jednostka astronomiczna, odpowiada średniej odległości Ziemi od Słońca). Przez cały czas gwiazdy B i C krążą wokół siebie niczym hantle, oddzielone od dystans prawie równy odległości Saturna od Słońca (10 au).

W tym scenariuszu planeta HD 131399Ab podróżuje wokół gwiazdy A po orbicie o promieniu około 80 au, prawie dwukrotnie większym niż orbita Plutona w Układzie Słonecznym, przemieszczającą planetę do około jednej trzeciej separacji pomiędzy gwiazdą A, a parą B/C. Autorzy wskazują, że możliwy jest cały zakres scenariuszy orbitalnych i ocena długoterminowej stabilności systemu musi poczekać na planowane dalsze obserwacje, które pozwolą lepiej określić orbitę planety.

Gdyby planeta był jeszcze dalej od najbardziej masywnej gwiazdy w systemie, zostałaby wyrzucona z układu” wyjaśnił Apai. „Nasze symulacje komputerowe pokazały, że ten typ orbity może być stabilny, ale jeśli zmienimy minimalnie parametry, bardzo szybko traci stabilność.”

Planety w układach wielogwiadowych budzą szczególne zainteresowanie astronomów i naukowców od nauk planetarnych, ponieważ są przykładami w jaki sposób mechanizmy powstawania planet funkcjonują w bardziej skomplikowanych przypadkach. O ile wielogwiazdowe systemy wydają się nam egzotyczne przy naszej orbicie wokół samotnej gwiazdy, to w rzeczywistości układy wielokrotne są tak powszechne jak gwiazdy pojedyncze.

Nie jest jasne w jaki sposób planeta znalazła się na swojej szerokiej orbicie w tym ekstremalnym systemie i nie możemy jeszcze powiedzieć co to oznacza dla szerszego kontekstu zrozumienia rodzajów układów planetarnych, ale pokazuje to, że jest wiele różnorodności tam, gdzie wielu uznawałoby to za niemożliwe” podsumowuje Kevin Wagner. Aktualnie wiemy, że planety w układach wielogwiazdowych były badane znacznie rzadziej, ale potencjalnie mogą być tak samo liczne jak planet w pojedynczych systemach gwiazdowych.”

Uwagi

[1] Trzy składniki układu potrójnego noszą oznaczenia: HD 131399A, HD 131399B oraz HD 131399C, w kolejności malejącej jasności. Planeta okrąża najjaśniejszą gwiazdę i dlatego ma nazwę HD 131399Ab.

[2] Przez większość roku na tej planecie gwiazdy są na jej niebie blisko siebie, dając znajomą stronę nocną i dzienną oraz unikatowy potrójny zachód i wschód słońca każdego dnia. W miarę poruszania się planety po orbicie, gwiazdy oddalają się od siebie każdego dnia, aż osiągną punkt, w którym zachód jednej następuje przy wschodzie drugiej – w tym momencie na planecie panuje prawie nieustanny dzień przez około jedną czwartą jej orbity, albo przez prawie 140 ziemskich lat.

Więcej informacji

Wyniki badań opisano w artykule pt. „Direct Imaging Discovery of a Jovian Exoplanet Within a Triple Star System”, K. Wagner et al., który 7 czerwca 2016 r. ukaże się online w czasopiśmie Sience.

Skład zespołu badawczego: Kevin Wagner (Steward Observatory, The University of Arizona, Tucson, Arizona, USA), Dániel Apai (Steward Observatory and Lunar and Planetary Laboratory, The University of Arizona, Tucson, Arizona, USA), Markus Kasper (ESO, Garching, Niemcy), Kaitlin Kratter (Steward Observatory, The University of Arizona, Tucson, Arizona, USA), Melissa McClure (ESO, Garching, Niemcy), Massimo Robberto (Space Telescope Science Institute, Baltimore, Maryland, USA) oraz Jean-Luc Beuzit (Université Grenoble Alpes, Institut de Planétologie et d’Astrophysique de Grenoble, Grenoble, Francja; Centre National de la Recherche Scientifique, Institut de Planétologie et d’Astrophysique de Grenoble, Grenoble, Francja).

ESO jest wiodącą międzyrządową organizacją astronomiczną w Europie i najbardziej produktywnym obserwatorium astronomicznym na świecie. Wspiera je 16 krajów: Austria, Belgia, Brazylia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Polska, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania oraz Włochy. ESO prowadzi ambitne programy dotyczące projektowania, konstrukcji i użytkowania silnych naziemnych instrumentów obserwacyjnych, pozwalając astronomom na dokonywanie znaczących odkryć naukowych. ESO odgrywa wiodącą rolę w promowaniu i organizowaniu współpracy w badaniach astronomicznych. ESO zarządza trzema unikalnymi, światowej klasy obserwatoriami w Chile: La Silla, Paranal i Chajnantor. W Paranal ESO posiada teleskop VLT (Very Large Telescope - Bardzo Duży Teleskop), najbardziej zaawansowane na świecie astronomiczne obserwatorium w świetle widzialnym oraz dwa teleskopy do przeglądów. VISTA pracuje w podczerwieni i jest największym na świecie instrumentem do przeglądów nieba, natomiast VLT Survey Telescope to największy teleskop dedykowany przeglądom nieba wyłącznie w zakresie widzialnym. ESO jest głównym partnerem ALMA, największego istniejącego projektu astronomicznego. Z kolei na Cerro Armazones, niedaleko Paranal, ESO buduje 39-metrowy teleskop E-ELT (European Extremely Large Telescope - Ekstremalnie Wielki Teleskop Europejski), który stanie się “największym okiem świata na niebo”.

Linki

Kontakt

Krzysztof Czart
Centrum Astronomii UMK

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
21,692,855 unikalne wizyty