Kalendarz

<< Sierpień 2019 >>
Po Wt Śr Cz Pi So Ni
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

Brak wydarzeń.

Partnerzy

Astro-Miejsca


URANIA

100 lat IAU

IAU

Centrum Nauki Kepler

Planetarium Wenus

ERC

Centrum Nauk Przyrodniczych

Orion,serwis,astronomii,PTA

POLSA

Astronomia Nova

Astronarium

forum astronomiczne

IPCN

Portal AstroNet

Puls Kosmosu

Forum Meteorytowe

kosmosnautaNET

kosmosnautaNET

Nauka w Polsce

astropolis

astromaniak

PTMA

PTR

heweliusz

heweliusz

ESA

Astronomers Without Borders

Hubble ESA

Space.com

Space Place

Instructables

Tu pełno nauki

Konkursy

Olimpiady Astronomiczne
Olimpiada Astronomiczna przebiega w trzech etapach.
Zadania zawodów I stopnia są rozwiązywane w warunkach pracy domowej. Zadania zawodów II i III stopnia mają charakter pracy samodzielnej. Zawody finałowe odbywają się w Planetarium Śląskim. Tematyka olimpiady wiąże ze sobą astronomię, fizykę i astronomiczne aspekty geografii. Olimpiady Astronomiczne


Urania Postępy Astronomii - konkurs dla szkół


astrolabium

Organizatorem konkursu astronomicznego jest Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego a patronat nad akcją sprawuje Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika będące instytutem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zobacz szczegóły »

astrolabium

konkurs, astronomiczny

AstroSklepy

Astro Schopy
Uniwersał

Planeta Oczu

Astrocentrum

Aktualnie online

> Gości online: 3

> Użytkowników online: 0

> Łącznie użytkowników: 1
> Najnowszy użytkownik: jacek

Odwiedziny gości

Dziś:1,182
Wczoraj:1,567
W tym tygodniu:11,158
W tym miesiącu:50,295
W tym roku:475,877
Wszystkich:13,507,664

Ankieta

Gdzie jest Nowa Kelpera?

Lew

LMC

Rak

Wężownik

Smok

Rak

Wszystko o Nas

Logo SA GW, autor Jacek Patka

Forum Astronomiczne PL


BOINC

Classroom

Słoneczny panel

>Dziś jest:

Wschód słońca: 6:01
Zachód słońca: 20:01
>Dzień trwa:
14 Godzin 00 minut
Jest krótszy od najdłuższego dnia o: 4:37
Dane dla:
Żagań
Szerokość: 51°37 N
Długość: 15°19 E
Imieniny obchodzą:
Sieciesław, Kalasanty, Ludwik, Luiza, Michał, Elwira, Grzegorz, Arediusz, Gaudencjusz, Teodoryk, Genezjusz

Księżyc


Data: 25-8-2019 20:02:29

faza

Słońce

Na niebie


Mapa Nieba
CALSKY

Położenie ISS
The current position of the ISS
tranzyty ISS

Misja KEPLER

ZOONIVERSE odkrywanie planet

EPUP
4106 planet

Astropogoda

Pogoda


sat24, chmury, pogoda

Czytelnia


vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

Urania, numery archiwalne,przedwojenne

gwiazdy,zmienne,poradnik,gazeta,pdf,astronomia,pomiary

vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

astronomia amatorska

KTW'

Astronautilius

KTW'

kreiner, ziemia i wszechświat

kreiner, ziemia i wszechświat

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Tomasz, Rożek

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Rudż, Przemysław

atlas, nieba, książka, astronomia

atlas, księżyca, książka, astronomia

Poradnik Miłośnika Astronomii

Mądre Książki

Video kategoria

> Apollo (1)
> Astronautyka (13)
> Astronomia (28)
> Curiosity (2)
> Fizyka (10)
> Kosmologia (3)
> Nauka (3)
> Rosetta (4)
> Sekcja (29)
> Sonda (3)
> Tutoriale (3)

Najdokładniejszy widok na Mgławicę w Orionie

eso ESO A deep infrared view of the Orion Nebula from HAWK-I
This spectacular image of the Orion Nebula star-formation region was obtained from multiple exposures using the HAWK-I infrared camera on ESO’s Very Large Telescope in Chile. This is the deepest view ever of this region and reveals more very faint planetary-mass objects than expected.
Źródło:ESO/H. Drass et al.
Podczerwone zdjęcia z VLT ujawniły nieoczekiwaną ilość obiektów o małej masie

Podczerwony instrument HAWK-I na Bardzo Dużym Teleskopie (VLT) w Chile został wykorzystany do zajrzenia w serce Mgławicy w Orionie jeszcze głębiej niż we wcześniejszych badaniach. Spektakularne zdjęcie ukazało około dziesięć razy więcej brązowych karłów i izolowanych obiektów o masach planetarnych niż znano do tej pory. Odkrycie stanowi wyzwanie dla szeroko akceptowanego scenariusza historii powstawania gwiazd w Mgławicy w Orionie.


Międzynarodowy zespół wykorzystał moc podczerwonego instrumentu HAWK-I, na należącym do ESO teleskopie VLT, do uzyskania najgłębszego i najbardziej obszernego jak dotąd obrazu Mgławicy w Orionie [1]. Doprowadziło to nie tylko do zdjęcia o niesamowitym pięknie, ale ujawniło także dużą liczbę słabych brązowych karłów oraz izolowanych obiektów o masach planetarnych. Już sama obecność małomasywnych ciał zapewnia ekscytujący wgląd w historię powstawania gwiazd wewnątrz mgławicy.

Słynna Mgławica w Orionie rozciąga się na około 24 lata świetlne i jest widoczna z Ziemi gołym okiem w konstelacji Oriona jako rozmyta plamka w mieczu Oriona. Niektóre mgławice, takie jak Mgławica w Orionie, są na tyle mocno rozświetlone przez promieniowanie ultrafioletowe od wielu gorących gwiazd narodzonych w mgławicy, że gaz jest zjonizowany i jasno świeci.

ESO Highligh
This image shows some highlights from a spectacular new image of the Orion Nebula star-formation region obtained from multiple exposures using the HAWK-I infrared camera on ESO’s Very Large Telescope in Chile. This is the deepest view ever of this region and reveals more very faint planetary-mass objects than expected.
Źródło: ESO/H. Drass et al.ts from a new infrared image of the Orion Nebula

Względna bliskość Mgławicy w Orionie [2] czyni ją idealną platformą testową do lepszego zrozumienia procesów i historii powstawania gwiazd oraz ustalenia jak wiele gwiazd o różnych masach formuje się.

Amelia Bayo (Universidad de Valparaíso, Valparaíso, Chile; Max-Planck Institut für Astronomie, Königstuhl, Niemcy), współautorka nowej publikacji i członkini zespołu badawczego, wyjaśnia dlaczego jest to ważne: „Zrozumienie jak wiele małomasywnych obiektów znajdujemy w Mgławicy w Orionie jest bardzo ważne dla uściślenia obecnycch teorii powstawania gwiazd. Teraz wiemy, że sposoby, w jaki te obiekty o bardzo małych masach powstają, zależą od ich otoczenia.”

Nowe zdjęcia wzbudziło emocje, ponieważ ukazało nieoczekiwane bogactwo bardzo małomasywnych obiektów, co sugeruje, że w Mgławicy w Orionie może formować się proporcjonalnie znacznie więcej obiektów o małych masach niż w bliższych i mniej aktywnych obszarach gwiazdotwórczych.

Astronomowie zliczają jak wiele obiektów o różnych masach powstaje w tego typu obszarach, aby spróbować zrozumieć procesy powstawania gwiazd [3]. Przed niniejszymi badaniami największą liczbę obiektów ustalono dla mas około jednej czwartej masy naszego Słońca. Odkrycie nadmiaru nowych obiektów o masach znacznie niższych utworzyło drugie maksimum dla znacznie mniejszych mas w rozkładzie zliczeń gwiazd.

Nowe obserwacje kusząco wskazują także, że liczba obiektów o masach planetarnych może być znacznie większa niż wcześniej przypuszczano. O ile technologia łatwego obserwowania tych obiektów jeszcze nie istnieje, to przyszłym teleskop ESO – Ekstremalnie Wielki Teleskop Europejski (E-ELT), który ma zacząć pracę w 2024 roku, jest zaprojektowany do tego typu badań jako jeden ze swoich celów.

Kierujący grupą naukowiec, Holger Drass (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Germany; Pontificia Universidad Católica de Chile, Santiago, Chile) jest rozentuzjazmowany: "Nasze wyniki pozwalają mi poczuć się trochę jak w nowej erze nauki o powstawaniu planet i gwiazd. Olbrzymia liczba planet swobodnych w granicach naszego obecnego limitu obserwacyjnego daje nadzieję, że dzięki E-ELT odkryjemy bogactwo mniejszych planet o rozmiarach Ziemi.”

Uwagi

[1] Mgławice takie jak słynna Mgławica w Orionie, znane są także jako obszary H II, co wskazuje, że zawierają zjonizowany wodór. Te ogromne obłoki gazu międzygwiazdowego są we Wszechświecie. miejscami powstawania gwiazd

[2] Szacuje się, że Mgławica w Orionie położona jest około 1350 lat świetlnych od Ziemi.

[3] informacja ta jest wykorzystywana do wyznaczenia tzw. początkowej funkcji masy (ang. Initial Mass Function - IMF) — sposobu przedstawienia jak wiele gwiazd o różnych masach tworzy gwiezdną populację w momencie jej narodzin. Daje to wgląd w pochodzenie populacji gwiazdowych. Innymi słowy, ustalenie dokładnej funkcji IMF i posiadanie dobrej teorii wyjaśniającej jej pochodzenie mają fundamentalne znaczenie dla badań powstawania gwiazd.

Więcej informacji

Wyniki badań zaprezentowano w artykule pt. „The bimodal initial mass function in the Orion Nebula Cloud”, H. Drass et al., opublikowanym w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

Skład zespołu badawczego: H. Drass (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Niemcy; Pontificia Universidad Católica de Chile, Santiago, Chile), M. Haas (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Niemcy), R. Chini (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Niemcy; Universidad Católica del Norte, Antofagasta, Chile), A. Bayo (Universidad de Valparaíso, Valparaíso, Chile; Max-Planck Institut für Astronomie, Königstuhl, Niemcy) , M. Hackstein (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Niemcy), V. Hoffmeister (Astronomisches Institut, Ruhr-Universität Bochum, Bochum, Germany), Niemcy. Godoy (Universidad de Valparaíso, Valparaíso, Chile) oraz N. Vogt (Universidad de Valparaíso, Valparaíso, Chile).

ESO jest wiodącą międzyrządową organizacją astronomiczną w Europie i najbardziej produktywnym obserwatorium astronomicznym na świecie. Wspiera je 16 krajów: Austria, Belgia, Brazylia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Polska, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania oraz Włochy. ESO prowadzi ambitne programy dotyczące projektowania, konstrukcji i użytkowania silnych naziemnych instrumentów obserwacyjnych, pozwalając astronomom na dokonywanie znaczących odkryć naukowych. ESO odgrywa wiodącą rolę w promowaniu i organizowaniu współpracy w badaniach astronomicznych. ESO zarządza trzema unikalnymi, światowej klasy obserwatoriami w Chile: La Silla, Paranal i Chajnantor. W Paranal ESO posiada teleskop VLT (Very Large Telescope - Bardzo Duży Teleskop), najbardziej zaawansowane na świecie astronomiczne obserwatorium w świetle widzialnym oraz dwa teleskopy do przeglądów. VISTA pracuje w podczerwieni i jest największym na świecie instrumentem do przeglądów nieba, natomiast VLT Survey Telescope to największy teleskop dedykowany przeglądom nieba wyłącznie w zakresie widzialnym. ESO jest głównym partnerem ALMA, największego istniejącego projektu astronomicznego. Z kolei na Cerro Armazones, niedaleko Paranal, ESO buduje 39-metrowy teleskop E-ELT (European Extremely Large Telescope - Ekstremalnie Wielki Teleskop Europejski), który stanie się “największym okiem świata na niebo”.

Linki

Kontakt

Krzysztof Czart
Centrum Astronomii UMK

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
21,546,373 unikalne wizyty