Partnerzy

Astro-Miejsca


URANIA

100 lat IAU

IAU

Centrum Nauki Kepler

Planetarium Wenus

ERC

Centrum Nauk Przyrodniczych

Orion,serwis,astronomii,PTA

POLSA

Astronomia Nova

Astronarium

forum astronomiczne

IPCN

Portal AstroNet

Puls Kosmosu

Forum Meteorytowe

kosmosnautaNET

kosmosnautaNET

Nauka w Polsce

astropolis

astromaniak

PTMA

PTR

heweliusz

heweliusz

ESA

Astronomers Without Borders

Hubble ESA

Space.com

Space Place

Instructables

Tu pełno nauki

Konkursy

Olimpiady Astronomiczne
Olimpiada Astronomiczna przebiega w trzech etapach.
Zadania zawodów I stopnia są rozwiązywane w warunkach pracy domowej. Zadania zawodów II i III stopnia mają charakter pracy samodzielnej. Zawody finałowe odbywają się w Planetarium Śląskim. Tematyka olimpiady wiąże ze sobą astronomię, fizykę i astronomiczne aspekty geografii. Olimpiady Astronomiczne


Urania Postępy Astronomii - konkurs dla szkół


astrolabium

Organizatorem konkursu astronomicznego jest Fundacja dla Uniwersytetu Jagiellońskiego a patronat nad akcją sprawuje Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika będące instytutem Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zobacz szczegóły »

astrolabium

konkurs, astronomiczny

AstroSklepy

Serwis Astro - 30 lat AstroDoświadczenia!

Astro Schopy
 Firma ScopeDome

Planeta Oczu

Astrocentrum

Wszystko o Nas

Logo SA GW, autor Jacek Patka

Forum Astronomiczne PL


BOINC

Classroom

FB

Księżyc


Data: 14-4-2021 11:16:35

faza

Słońce

Na niebie


La Lune

Mapa Nieba

TheSkyLive

CALSKY

Położenie ISS
The current position of the ISS
tranzyty ISS


The current position of the ISS

Misja KEPLER

ZOONIVERSE odkrywanie planet

EPUP
4270 planet

Astropogoda

Pogoda


sat24, chmury, pogoda


wyładowania atmosferyczne

III Prawo Keplera




Czytelnia


dwumiesięcznik

Urania, numery archiwalne,przedwojenne

Light Pollution

M-WiFi

gwiazdy,zmienne,poradnik,gazeta,pdf,astronomia,pomiary

vademecum, miłośnika, astronomii, dwumiesięcznik, astronomia

astronomia amatorska

KTW'

Astronautilius

KTW'

kreiner, ziemia i wszechświat

kreiner, ziemia i wszechświat

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Tomasz, Rożek

poradnik, miłośnika, astronomii, książka, Rudż, Przemysław

atlas, nieba, książka, astronomia

atlas, księżyca, książka, astronomia

Poradnik Miłośnika Astronomii

Mądre Książki

Pogromca pyłu z ESO ujawnił ukryte gwiazdy

eso Messier 78,M78,ESO,VISTA Obraz Messier 78 z teleskopu VISTA
Bogaty w szczegóły obszar formowania gwiazd w mgławicy Messier 78 konstelacji Orion wykonany w podczerwieni teleskopem VISTA w Obserwatorium ESO Paranal w Chile. Niebieskie światło odbite z młodych gorących gwiazd,strumienie ciemnego pyłu oraz czerwone dżety z tworzących się nowych gwiazd
Źródło: ESO
Na nowym zdjęciu mgławicy Messier 78, młode gwiazdy rozpościerają w swoim otoczeniu niebieskie odcienie, natomiast te raczkujące wyglądają w odcieniach czerwieni poza swoje kokony z kosmicznego pyłu. Większość tych gwiazd byłaby ukryta dla naszych oczu przez pył, ale teleskop Visible and Infrared Survey Telescope for Astronomy (VISTA) widzi w zakresie bliskiej podczerwieni i dzięki temu potrafi spojrzeć przez pył. Teleskop jest niczym gigantyczny pogromca pyłu, który pozwala astronomom na głębokie badania w sercu gwiezdnego otoczenia.


Messier 78,M78,ESO,VISTA Messier 78: mgławica refleksyjna w Orionie
Mapka pokazuje położenie Messier 78 (M 78) w słynnej konstelacji Oriona. Zaznaczono większość gwiazd widocznych gołym okiem w dobrych warunkach, natomiast sama M 78 zaznaczona jest czerwonym kółkiem. Ta mgławica refleksyjna jest całkiem jasna i można ją łatwo dostrzec za pomocą średniej wielkości teleskopów amatorskich.
Źródło: ESO, IAU and Sky & Telescope

Messier 78, albo M78, jet dobre zbadanym przykładem mgławicy refleksyjnej. Znajduje się około 1600 lat świetlnych od nas w kierunku gwiazdozbioru Oriona, tuż obok (w górę, po lewej) od trzech gwiazd, które tworzą znany widok na niebie – pas Oriona. Na zaprezentowanym zdjęciu Messier 78 jest niebieskawą mgłą w centrum. Drugą mgławicą refleksyjną jest NGC 2017 (po prawej). A odkrywcę Messier 78 uznawany jest francuski astronom Pierre Méchain, dokonał tego w 1780 roku. Jednak obecnie bardziej powszechnie znana jest jako zapis numer 78 w katalogu francuskiego astronoma Charlesa Messiera, dodana tam w grudniu 1780 roku.

Gdy obserwuje się ją przy pomocy instrumentów pracujących w świetle widzialnym, takich jak należący do ESO Wide Field Imager w Obserwatorium La Silla, Messier 78 widoczna jest jako świecąca, lazurowa przestrzeń otoczona ciemnymi kosmykami (zob. np. eso1105). Kosmiczny pył odbija i rozprasza światło biegnące od młodych, niebieskich gwiazd w sercu Messier 78, dlatego obiekt ten znany jest jako mgławica refleksyjna.

Ciemne pasma to grube obłoki pyłu, które blokują światło widzialne od źródeł położonych za nimi. Te gęste, zimne rejony są najlepszymi miejscami do formowania się nowych gwiazd. Gdy 78 i jej sąsiadki są obserwowane w zakresie submilimetrowym, pomiędzy falami radiowymi a podczerwienią, na przykład przez teleskop Atacama Pathfinder Experiment (APEX), ukazują świecenie ziaren pyłu w kłębkach niewiele cieplejszych od ekstremalnie zimnego otoczenia (zob. np. eso1219). W tych zagęszczeniach będą w końcu tworzyć się nowe gwiazdy, gdy grawitacja spowoduje ich kurczenie się i rozgrzewanie.

Messier 78,M78,ESO,VISTA Porównanie części regionu Messier 78 w świetle widzialnym i podczerwieni.
Porównania pokazują jak są różne fragmenty bogate w gwiazdy tworzące kompleks w Orionie w różnych długościach fal. Na zdjęciach w podczerwieni z teleskopu VISTA (dolny rząd) pył jest dużo bardziej przejrzysty niż w świetle widzialnym (górny rząd) z teleskopu MPG/ESO 2.2 metry średnicy
Źródło: ESO/Igor Chekalin

Pomiędzy promieniowaniem widzialnym i submilimetrowym znajduje się podczerwona część widma, w której kluczowych informacji dostarcza astronomom teleskop Visible and Infrared Survey Telescope for Astronomy (VISTA). Dzięki oczom VISTA, przez zakurzone odbicia i cieńsze fragmenty przesłaniającej materii, w Messier 78 widać jasne gwiazdowe źródła. W centrum zdjęcia jasno świecą dwa niebieskie nadolbrzymy, nazwane HD 38563A oraz HD 38563B. Po prawej stronie widoczny jest także nadolbrzym rozświetlający mgławicę NGC 2071, zwany HD 290861.

Oprócz dużych, niebieskich i gorących gwiazd, VISTA może także dostrzec wiele gwiazd, która właśnie teraz formują się z kosmicznego pyłu porozrzucanego w tym rejonie – ich czerwonawe i żółte kolory są wyraźnie widoczne na zdjęciu. Wszystkie te raczkujące, kolorowe gwiazdy można znaleźć w pasmach pyłu wokół NGC 2071 i wzdłuż ogona pyłu iągnącego się w lewą stronę. Niektórych z nich to gwiazdy typu T Tauri. Mimo iż względnie jasne, nie są jeszcze na tyle gorące, aby ich jądrach rozpoczęły się reakcje fuzji termojądrowej. Za kilkadziesiąt milionów lat osiągną pełną „gwiezdną pełnoletność” i zajmą swoje miejsce u boku swoich gwiezdnych sióstr, rozświetlając obszar Messier 78.

Więcej informacji

ESO jest wiodącą międzyrządową organizacją astronomiczną w Europie i najbardziej produktywnym obserwatorium astronomicznym na świecie. Wspiera je 16 krajów: Austria, Belgia, Brazylia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Polska, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania oraz Włochy. ESO prowadzi ambitne programy dotyczące projektowania, konstrukcji i użytkowania silnych naziemnych instrumentów obserwacyjnych, pozwalając astronomom na dokonywanie znaczących odkryć naukowych. ESO odgrywa wiodącą rolę w promowaniu i organizowaniu współpracy w badaniach astronomicznych. ESO zarządza trzema unikalnymi, światowej klasy obserwatoriami w Chile: La Silla, Paranal i Chajnantor. W Paranal ESO posiada teleskop VLT (Very Large Telescope - Bardzo Duży Teleskop), najbardziej zaawansowane na świecie astronomiczne obserwatorium w świetle widzialnym oraz dwa teleskopy do przeglądów. VISTA pracuje w podczerwieni i jest największym na świecie instrumentem do przeglądów nieba, natomiast VLT Survey Telescope to największy teleskop dedykowany przeglądom nieba wyłącznie w zakresie widzialnym. ESO jest głównym partnerem ALMA, największego istniejącego projektu astronomicznego. Z kolei na Cerro Armazones, niedaleko Paranal, ESO buduje 39-metrowy teleskop E-ELT (European Extremely Large Telescope - Ekstremalnie Wielki Teleskop Europejski), który stanie się “największym okiem świata na niebo”.



Krzysztof Czart
Urania - Postępy Astronomii
Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się , żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
23,573,678 unikalne wizyty