Teleskop i detektory zostały wykonane w University of British Columbia (UBC) w Vancouver. Aby zapewnić dobrą jakość fotometrii, część detektora została pokryta macierzą mikrosoczewek (soczewki Fabry) rzutujących na CCD obraz lustra satelity. Każda gwiazda obserwowana w tym obszarze detektora odbierana jest jako duży (średnicy ~30 pix) obraz lustra, który jest stały i nie porusza się na płaszczyźnie detektora, gdy satelita dokonuje małe kołysania. Teraz wiemy, że użyto za dużo tych soczewek, bo w rezultacie zbyt duża część detektora jest nieczynna do obserwacji innych gwiazd w polu. Przy obecnej, znacznie lepszej stabilizacji satelity można ich było zupełnie uniknąć lub wystarczyłyby, powiedzmy, 4 takie soczewki do obserwacji najjaśniejszych gwiazd. Ale trudno, stało się…

Ziemi Orbita MOST-a jest niezwykła: to jedna z orbit słoneczno-synchronicznych („Sun-synchronous”). Nie jest więc stała w przestrzeni, lecz jej płaszczyzna powoli się przemieszcza. Przez dobranie dwóch parametrów: wysokości (w tym wypadku 820 km od powierzchni Ziemi) i kąta nachylenia do równika ziemskiego (tutaj 98,6°, a więc blisko, lecz nieco „poza” biegunem, a więc w przeciwną stronę do rotacji Ziemi) można było uzyskać powolną precesję płaszczyzny orbity w tempie jednego okresu precesji na rok. Dla MOST-a dodatkowo wybrano taką orbitę, aby „ślizgała” się po linii zmroku na Ziemi3.W ten sposób jedna strona satelity jest zawsze oświetlona, zaś druga może patrzeć w przestrzeń.

Z wysokości 820 km horyzont ziemski jest nisko. W stożku o rozwarciu 56 stopni jeden obiekt może być obserwowany w sposób ciągły nawet przez 2 miesiące. Stożek ten powoli przemieszcza się na niebie i jest skierowany zawsze przeciwnie do Słońca. Zakres położeń ciągłych obserwacji zawiera się w deklinacjach pomiędzy -19 a +36 stopni. Ale gdy tolerowalne są przerwy w obserwacjach w każdym 103-minutowym okresie obiegu satelity, zakres deklinacji może być powiększony.