Osiemnastego kwietnia nastąpi bliski przelot planetoidy 2019 GC6. Osiemnastego kwietnia nastąpi bliski przelot planetoidy 2019 GC6. Obiekt przemknie w odległości około 219 tysięcy kilometrów od Ziemi.

ESO, ALMA i APEX wzięły udział w zmieniających paradygmat obserwacjach gigantycznej czarnej dziury w sercu galaktyki Messier 87

Pierwszy obraz czarnej dziury
Teleskop Horyzontu Zdarzeń (Event Horizon Telescope - EHT) — sieć o skali planety obejmująca osiem naziemnych radioteleskopów w ramach współpracy międzynarodowej — został zaprojektowany w celu uzyskiwania obrazów czarnych dziur. Dzisiaj, podczas wspólnej konferencji prasowej w różnych miejscach świata, naukowcy z EHT ogłosili sukces, prezentując pierwsze bezpośrednie wizualne dowody na supermasywną czarną dziurę i jej cień. Widoczny tutaj cień czarnej dziury to najbliższy obszar, do którego możemy dotrzeć na zdjęciu czarnej dziury, czyli całkowicie ciemnego obiektu, z którego nawet światło nie jest w stanie uciec. Granica czarnej dziury – czyli horyzont zdarzeń, od którego projekt EHT przybrał swoją nazwę – jest około 2,5 razy mniejszy niż cień, jaki rzuca (ma rozmiar mniejszy niż 40 miliardów kilometrów). Może się to wydawać dużo, ale pierścień ma na niebie jedynie 40 mikrosekund łuku średnicy - co można porównać do zmierzenia długości karty kredytowej na powierzchni Księżyca. Mimo iż teleskopy nie są fizycznie połączone, sa w stanie synchronizować zebrane dane przy pomocy zegarów atomowych – maserów wodorowych — które precyzyjnie wskazują czas obserwacji. Dane zebrano na fali o długości 1,33 mm podczas globalnej kampanii w 2017 roku. Każdy z teleskopów EHT produkował niezmiernie duże ilości danych – prawie 350 terabajtów dziennie – które były przechowywane na wypełnionych helem dyskach twardych o dużej wydajności. Dane te spływały do wyspecjalizowanych superkomputerów (zwanych korelatorami) w Max Planck Institute for Radio Astronomy i MIT Haystack Observatory w celu połączenia. Następnie były starannie konwertowane na obrazy przy zastosowaniu nowatorskich narzędzi obliczeniowych opracowanych w ramach projektu.
Źródło: EHT CollaborationTeleskop Horyzontu Zdarzeń (Event Horizon Telescope - EHT) — sieć o skali planety obejmująca osiem naziemnych radioteleskopów w ramach współpracy międzynarodowej — został zaprojektowany w celu uzyskiwania obrazów czarnych dziur. Dzisiaj, podczas wspólnej konferencji prasowej w różnych miejscach świata, naukowcy z EHT ogłosili sukces, prezentując pierwsze bezpośrednie wizualne dowody na supermasywną czarną dziurę i jej cień.

Orbity niektórych szczątków powstałych po teście indyjskiej broni ASAT / Credits - AGI, @TSKelso
Źródło: Kosmonauta.netKosmiczne śmieci stale spędzają sen z oczu specjalistów od ich monitorowania. Niewiele krajów dysponuje odpowiednią technologią by taki monitoring prowadzić, a do tego trzeba to robić 24 godziny na dobę. Czy nie byłoby lepiej po prostu posprzątać?

Asteroid 6478 Gault
The asteroid 6478 Gault is seen with the NASA/ESA Hubble Space Telescope, showing two narrow, comet-like tails of debris that tell us that the asteroid is slowly undergoing self-destruction. The bright streaks surrounding the asteroid are background stars. The Gault asteroid is located between the orbits of Mars and Jupiter.
Credit: NASA, ESA, K. Meech and J. Kleyna (University of Hawaii), O. Hainaut (European Southern Observatory)Planetoida (6478) Gault choruje na swoją przypadłość ponad 100 mln lat. Wtedy na ziemi chodziły dinozaury ale co 10 tys. lat była ona o każdą sekundę bardziej chora. W takich okolicznościach rozwija się scenariusz z filmów SF i katastroficznych. Planetoida choć niewielka, bo zaledwie 4 km, przyciągnęła uwagę astronomów dzięki wielkim przeglądom nieba w celu obserwacji planetoid znajdujących się na torze kolizyjnym z Ziemią. I pewnie nikt by na nią nie zwrócił uwagi gdyby nie dość niezwykły fakt – planetoida umiera.

Zabytkowy zegar słoneczny na dziedzińcu Zamku Książęcego w ŻaganiuZa nami kolejna i jedna z ostatnich zmian czasu zimowego na letni. Coraz częściej słyszy się głosy, że jest to już niepotrzebne i bardziej przeszkadza jak pomaga. Nie są to głosy tylko szarych kowalskich, ale i specjalistów rożnych dziedzin w tym ekonomistów. Niedługo więc możemy się pożegnać z kolejnymi zmianami czasu, które sprawiają nam tyle problemów wiosną i jesienią.

Skąd jednak się wzięło takie nasze uzależnienie od tego czasu? I czym ten czas jest a czym nie jest?

Pierwsze spojrzenie na obszary polarne Jowisza z sondy Juno - 27 sierpnia 2016 z odległości ok 700 tysięcy kilometrów / Credits - NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSSMiędzynarodowy zespół astronomów uważa, że Jowisz powstał daleko od Słońca. Przeczy to obecnie najpopularniejszemu modelowi powstania Układu Słonecznego.

Początek Układu Słonecznego i powstawanie planet wciąż jest zagadkowe. Od stosunkowo niedawna astronomowie podejrzewają, że w tym procesie musiała nastąpić migracja planet, przede wszystkim gazowych gigantów. Według tzw. modelu nicejskiego, który został po raz pierwszy zaprezentowany w 2005 roku, nasz Układ Słoneczny niegdyś był znacznie mniejszy, ale w kilkaset milionów lat po jego formacji nastąpiła migracja planet na dalsze orbity. Model nicejski dostarcza potencjalną odpowiedź co do powstania Urana i Neptuna, które znajdują się na orbitach zbyt dalekich, aby mogły się uformować nawet we wczesnym Układzie Słonecznym, gdyż lokalna gęstość materii była tam zbyt mała.

Najnowocześniejszy instrument VLTI pokazał przy pomocy interferometrii optycznej szczegóły zniszczonej przez burze egzoplanety
Instrument GRAVITY z interferometru VLTI firmy ESO dokonał pierwszej bezpośredniej obserwacji egzoplanety przy użyciu interferometrii optycznej. Ta metoda ujawniła złożoną atmosferę egzoplanetarną z obłokami żelaza i krzemianów wirującymi w burzy na całej planecie. Technika ta stwarza wyjątkowe możliwości charakteryzowania wielu znanych dziś egzoplanet.
Wrażenie tego artysty pokazuje obserwowaną egzoplanetę o nazwie HR8799e.
GRAVITY instrument breaks new ground in exoplanet imaging
The GRAVITY instrument on ESO’s Very Large Telescope Interferometer (VLTI) has made the first direct observation of an exoplanet using optical interferometry. This method revealed a complex exoplanetary atmosphere with clouds of iron and silicates swirling in a planet-wide storm. The technique presents unique possibilities for characterising many of the exoplanets known today.
This artist’s impression shows the observed exoplanet, which goes by the name HR8799e.
Źródło: ESO/L. CalçadaInstrument GRAVITY, na należącym do ESO teleskopie o nazwie Very Large Telescope Interferometer (VLTI), wykonał pierwsze bezpośrednie obserwacje egzoplanety przy pomocy interferometrii optycznej. Metoda ta ukazała złożoną atmosferę planety z chmurami żelazowymi i krzemianowymi kręcącymi się w burzy o skali całej planety. Zastosowana technika prezentuje wyjątkowe możliwości badania własności wielu z egzoplanet znanych obecnie.

Szesnastego marca nieopodal Ziemi przemknął meteoroid 2019 FA. Minimalna odległość wyniosła około 231 tysięcy kilometrów.Szesnastego marca nieopodal Ziemi przemknął meteoroid 2019 FA. Minimalna odległość wyniosła około 231 tysięcy kilometrów.

Moment przelotu meteoroidu 2019 FA nastąpił 16 marca z maksymalnym zbliżeniem około godziny 02:15 CET. W tym momencie obiekt znalazł się w odległości około 231 tysięcy kilometrów od Ziemi. Odpowiada to 0,60 średniego dystansu do Księżyca. 2019 EN2 ma szacowaną średnicę około 7 metrów.

Nauka przez zabawę towarzyszy każdym zajęciom Sekcji Astronomicznej. To przyjemny sposób zdobywania wiedzy i umiejętności.Nauka przez zabawę towarzyszy każdym zajęciom Sekcji Astronomicznej. To przyjemny sposób zdobywania wiedzy i umiejętności. Czasem jednak przed uczestnikami zajęć stawiane są poważne wyzwania, nawet jeśli mają oni zaledwie 10 lat. Tym razem wielkiemu zadaniu towarzyszył równie wielki zapał wszystkich uczestników.

Przestrzeń pomiędzy Ziemią a Księżycem często naruszają małe planetoidyTrzynastego marca nastąpił bliski przelot planetoidy 2019 EN2. Obiekt minął Ziemię w odległości około 331 tysięcy kilometrów.

Moment przelotu planetoidy 2019 EN2 nastąpi 13 marca z maksymalnym zbliżeniem około godziny 23:45 CET. W tym momencie obiekt znajdzie się w odległości około 331 tysięcy kilometrów od Ziemi. Odpowiada to 0,86 średniego dystansu do Księżyca. 2019 EN2 ma szacowaną średnicę około 11 metrów.

Metoda pomiaru odległości zespołu prof. Grzegorza Pietrzyńskiego często nazywana jest polską linijką kosmiczną. Źródło: Grzegorz PietrzyńskiDzięki zespołowi Polaka z coraz większą dokładnością wiemy, jaka odległość dzieli nas od Wielkiego Obłoku Magellana - galaktyki, która jest najbliższą sąsiadką Drogi Mlecznej. Dystans ów to wzorzec kosmicznych odległości służący do kalibracji innych ważnych dla astronomów stałych.

Pi Dzień 14 marca jest tradycyjnym dniem liczby Pi. Znane wszystkim 3,14 jest najbardziej znana wartością niewymierną. Jeszcze większe znaczenie dla naszego życia ma owa liczba. To dzięki niej możemy poruszać się pojazdami kołowymi. Jest w związku z tym powiedzenie, mówiące o tym, dlaczego stukają koła pociągu? To końcówka liczby Pi stuka o metalowe szyny drogi kolejowej.

Na zdjęciu satelita "Heweliusz". Fot. PAP/ Tomasz Gzell 30.06.2014Satelity konstelacji BRITE, do której należą polskie satelity naukowe Lem i Heweliusz, niemal sześć lat temu zaczęły badania przestrzeni kosmicznej. W tym czasie cała konstelacja obserwowała już 625 gwiazd, przemierzając orbitę ziemską w sumie ponad 133 tys. razy.

Fireball o sile -15 o nazwie Zdar nad Sazavou, który przeszedł nad Republiką Czeską 9 grudnia 2014 r. Sekcja obrazu całego nieba zrobiona przez Digital Autonomous Fireball Observatory na stacji Kucharovice. Kula ognia przeleciała od prawej do lewej i trwała przez 9 sekund. Przerwy w obrazie kuli ognia zostały wykonane sztucznie i umożliwiają pomiar prędkości kuli ognia. Całkowity czas ekspozycji obrazu wynosił 35 sekund. Zdjęcie: Instytut Astronomiczny Czeskiej Akademii Nauk.
Takie zjawiska wywoływane są przez obiekty rzędu kilku centymetrów. Wchodzą one w nasza atmosferę, stąd możemy je zobaczyć na własne oczy. Ale omawiany w artykule obiekt jest znacznie większy i na szczęście przemknie koło nas na tyle daleko, że będzie bliżej Księżyca niż Ziemi.Dwudziestego drugiego marca nastąpi bliski przelot planetoidy 2019 EA2. Obiekt przemknie w odległości około 308 tysięcy kilometrów od Ziemi.

Moment przelotu planetoidy 2019 EA2 nastąpi 22 marca z maksymalnym zbliżeniem około godziny 14:30 CET. W tym momencie obiekt znajdzie się w odległości około 308 tysięcy kilometrów od Ziemi. Odpowiada to 0,80 średniego dystansu do Księżyca. 2019 EA2 ma szacowaną średnicę około 25 metrów. Jest to jedno z niewielu odkryć małego obiektu stosunkowo daleko od Ziemi, na ponad tydzień przed przelotem.

Źródło: www.pg.edu.plJuż w najbliższych dniach z kosmodromu Esrange położonego za kołem podbiegunowym wystartuje rakieta, na pokładzie której znajdzie się m.in. eksperyment HEDGEHOG (po polsku "Jeż") autorstwa studentów Politechniki Gdańskiej - poinformowało biuro prasowe uczelni.

Ósmego marca zakończyła się pierwsza misja kapsuły Dragon 2.

Misja o oznaczeniu SpX-DM1 to pierwszy lot orbitalny kapsuły Dragon 2. Ten pojazd docelowo ma dowozić astronautów na niską orbitę okołoziemską (LEO), przede wszystkim w kierunku Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Misja SpX-DM1 od samego początku była planowana jako bezzałogowy test przed lotami załogywmi. Twórcą pojazdu Dragon 2 jest firma SpaceX.

Między Zmieą a Księżycem często dochodzi do przelotu niewielkich ciał układu słonecznego.Pierwszego marca nastąpił bliski przelot planetoidy 2019 ED1. Obiekt przemknął w odległości około 392 tysięcy kilometrów.

Moment przelotu planetoidy 2019 ED1 nastąpił 1 marca z maksymalnym zbliżeniem około godziny 17:00 CET. W tym momencie obiekt znalazł się w odległości około 392 tysięcy kilometrów od Ziemi, Odpowiada to 1,02 średniego dystansu do Księżyca. 2019 ED1 ma szacowaną średnicę około 13 metrów.

Załogowa kapsuła DRAGON podchodząca do ISSZbudowana przez firmę SpaceX załogowa wersja kapsuły Dragon - na pokładzie której nie ma ludzi, a jedynie manekin - udanie zacumowała w niedzielę przed południem czasu polskiego do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS).

Teleskop ATHENA. Źródło: ESAZbieranie danych na temat formowania i ewolucji grup galaktyk oraz czarnych dziur - takie zadanie czeka teleskop ATHENA. W prace nad urządzeniem w coraz większym stopniu zaangażowani są Polacy. Start misji, realizowanej przez Europejską Agencję Kosmiczną, zaplanowano na 2028 r.

Dwudziestego szóstego lutego nastąpił bliski przelot meteoroidu 2019 DF. Obiekt przemknął w odległości około 181 tysięcy kilometrów.

Dwudziestego szóstego lutego nastąpił bliski przelot meteoroidu 2019 DF. Obiekt przemknął w odległości około 181 tysięcy kilometrów.

Moment przelotu meteoroidu 2019 DF nastąpił 26 lutego z maksymalnym zbliżeniem około 22:20 CET. W tym momencie obiekt znalazł się w odległości około 181 tysięcy kilometrów od Ziemi, Odpowiada to 0,47 średniego dystansu do Księżyca. 2019 DF ma szacowaną średnicę około 5 metrów.

Mikrosoczewkowanie grawitacyjne przez planetę swobodną – wizja artystyczna. Autor: Dr Jan Skowron (Obserwatorium Astronomiczne UW).Dwie nowe planety swobodne - niezwiązane grawitacyjnie z żadną gwiazdą i przemierzające samotnie naszą Galaktykę - odkryli naukowcy z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego.

OpisZdjeciaObecne wieczory nastrajają do dobycia wieczornego spaceru. Przyczyni się on również do zdrowego i spokojnego snu przez cała noc. Dodatkowo w tym czasie czeka nas atrakcja na nieboskłonie. To widoczny Merkury przyciągnie naszą uwagę gdy spojrzymy na niebo w kierunku zachodzącego Słońca. Widoczna na niebie planeta doje się zaobserwować tuż po zachodzie naszej gwiazdy.

W HP3 on the Martian Surface: NASA's InSight lander set its heat probe, called the Heat and Physical Properties Package (HP3), on the Martian surface on Feb. 12. Image Credit: NASA/JPL-Caltech/DLR przyszłym tygodniu instrument HP3 marsjańskiej sondy InSight zacznie wbijać się na głębokość 5 m pod powierzchnię Czerwonej Planety. To głębiej niż jakikolwiek instrument na planecie czy księżycu. Dostanie w głąb gruntu umożliwi mechanizm wbijający zbudowany przez polską firmę.

Przestrzeń pomiędzy Ziemią a Księżycem często naruszają małe planetoidyJedenastego lutego doszło do bliskiego przelotu planetoidy 2019 CN5 obok Ziemi. Obiekt przemknął w minimalnej odległości około 119 tysięcy kilometrów.

Moment przelotu planetoidy 2019 CN5 nastąpił 11 lutego z maksymalnym zbliżeniem około 08:20 CET. W tym momencie obiekt znalazł się w odległości około 119 tysięcy kilometrów od Ziemi, Odpowiada to 0,31 średniego dystansu do Księżyca. 2019 CN5 ma szacowaną średnicę około 10 metrów.

Ujęcie regionu lądowania Chang’e 4 z zaznaczonym lądownikiem oraz łazikiem. Zdjęcie ma około 1700 metrów szerokości / Credits – NASA/GSFC/Arizona State UniversityAmerykańska sonda Lunar Reconnaissance Orbiter sfotografowała chińską misję Chang’e 4 na powierzchni Księżyca.

Misja Chang’e 4 to druga chińska wyprawa na powierzchnię Srebrnego Globu. Poprzednia – Chang’e 3 z powodzeniem wylądowała 14 grudnia 2013 roku. Było to pierwsze miękkie lądowanie na Księżycu od 37 lat, od czasów radzieckiej misji Łuna 24.

Bubbles of Brand New Stars
This dazzling region of newly-forming stars in the Large Magellanic Cloud (LMC) was captured by the Multi Unit Spectroscopic Explorer instrument on ESO’s Very Large Telescope. The relatively small amount of dust in the LMC and MUSE’s acute vision allowed intricate details of the region to be picked out in visible light.
Źródło: ESO, A McLeod et al.Ten olśniewający obszar nowo tworzących się gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana (LMC) został sfotografowany przy pomocy instrumentu Multi Unit Spectroscopic Explorer (MUSE) na należącym do ESO teleskopie VLT. Względnie niewielka ilość pyłu w LMC i ostry wzrok MUSE pozwoliły na dostrzeżenie w zakresie widzialnym skomplikowanych szczegółów tego obszaru.

OGLE17aaj – nietypowe zjawiskoMiędzynarodowy zespół naukowców pod przewodnictwem polskich astronomów zaprezentował wyniki obserwacji nietypowego zjawiska o oznaczeniu OGLE17aaj.

OGLE17aaj to zjawisko zaobserwowane na początku 2017 roku w mało aktywnej galaktyce. Zjawisko nastąpiło w jądrze tej galaktyki, w obszarze, gdzie zwykle znajdują się masywne czarne dziury. To właśnie w takich regionach występują różne zjawiska rozbłyskowe, które są bardzo energetyczne – przez krótki okres czasu jasność okolic jądra galaktycznego rośnie kilkukrotnie.

Między orbitą Księżyca a Ziemią często dochodzi do przelotów niewielich ciał niebieskich - planetoid.Dwudziestego ósmego stycznia doszło do bliskiego przelotu meteoroidu 2019 BZ3 obok Ziemi. Obiekt przemknął w minimalnej odległości około 50 tysięcy kilometrów od naszej planety.

Moment przelotu meteoroidu 2019 BZ3 nastąpił 28 stycznia z maksymalnym zbliżeniem około 00:30 CET. W tym momencie obiekt znalazł się w odległości około 50 tysięcy kilometrów od Ziemi, Odpowiada to 0,13 średniego dystansu do Księżyca. 2019 BZ3 ma szacowaną średnicę około 8 metrów.

Odnaleziony meteoryt / Credits - Curtin UniversityMeteoryt, który spadł w listopadzie 2015 roku w Australii, okazał się być starszy niż Ziemia.

Dwudziestego siódmego listopada 2015 roku w południowej Australii spadł meteoryt. Zjawisko było obserwowane, w tym przez australijską sieć bolidów, co pozwoliło na wyznaczenie miejsca spadku. Meteoryt udało się zlokalizować pod koniec grudnia. Ten meteoryt, o masie około 1,7 kg, zaledwie kilka dni później mógłby być znacznie trudniejszy do wykrycia, gdyż spodziewane deszcze mogłyby przykryć region spadku grubszą warstwą mułu. W poszukiwaniach brali udział australijscy naukowcy z Curtin University.

Zdjęcie do treści eksperymentu ''Jaś''. Skoro fasola jest Jaś to eksperyment też.Naukowe dochodzenie prawdy to eksperymenty. Choć nie zawsze potrafimy poprawnie zinterpretować ich wyniki, to jednak niosą one ze sobą ogromna wartość poznawczą. Tym razem przedstawiamy jeden z naszych eksperymentów mający na celu zweryfikować istniejącą tezę: "Jeśli zbierzemy dość dużo odpowiedzi na pytanie o liczebność prezentowanego zbioru, bez liczenia elementów a jedynie przez oszacowanie, to odpowiednia średnia będzie bardzo bliska rzeczywistości". Poznaliśmy ja w trakcie naszego przeglądania treści naukowych prezentowanych w formie popularnonaukowej. W myśł pradawnych prekursorów nauki nie uznajemy autorytetów i sprawdzamy jak jest.

Zapraszamy do wypełnienia formularza poniżej:

A Fleeting Moment in Time.
The faint, ephemeral glow emanating from the planetary nebula ESO 577-24 persists for only a short time — around 10,000 years, a blink of an eye in astronomical terms. ESO’s Very Large Telescope captured this shell of glowing ionised gas — the last breath of the dying star whose simmering remains are visible at the heart of this image. As the gaseous shell of this planetary nebula expands and grows dimmer, it will slowly disappear from sight.

This stunning planetary nebula was imaged by one of the VLT’s most versatile instruments, FORS2. The instrument captured the bright, central star, Abell 36, as well as the surrounding planetary nebula. The red and blue portions of this image correspond to optical emission at red and blue wavelengths, respectively.

An object much closer to home is also visible in this image — an asteroid wandering across the field of view has left a faint track below and to the left of the central star. And in the far distance behind the nebula a glittering host of background galaxies can be seen.
Źródło: ESOW ramach programu Kosmiczne Klejnoty ESO sfotografowano ostatnie tchnienie umierającej gwiazdy

Słaby, efemeryczny blask emanujący z mgławicy planetarnej ESO 577-24 utrzyma się tylko przez krótki czas — około 10 000 lat, mgnienie oka w astronomicznych skalach. Bardzo Duży Teleskop (VLT) uchwycił tę powłokę świecącego zjonizowanego gazu – ostatnie tchnienie umierającej gwiazdy, której resztki są widoczne w centrum zdjęcia. Gazowa powłoka mgławicy planetarnej ekspanduje i staje się coraz ciemniejsza, aż w końcu powoli zniknie z pola widzenia.

Bliski przelot 2019 BOSzesnastego stycznia doszło do bliskiego przelotu planetoidy 2019 BO obok Ziemi. Obiekt przemknął w minimalnej odległości około 69 tysięcy kilometrów od naszej planety.

Moment przelotu planetoidy 2019 BO nastąpił 16 stycznia z maksymalnym zbliżeniem około 02:00 CET. W tym momencie obiekt znalazł się w odległości około 69 tysięcy kilometrów od Ziemi, Odpowiada to 0,18 średniego dystansu do Księżyca. 2019 BO ma szacowaną średnicę około 10 metrów .