Całkowite zaćmienie Słońca to pod wieloma względami zjawisko niezwykłe. Starożytne cywilizacje były nim wprawiane w zachwyt oraz przerażenie. Władcy wykorzystywali umiejętność przewidywania tego mistycznego zjawiska, aby nadać sobie boską moc. Według staro chińskich podań podczas zaćmienia, ogromny, niewidoczny smok pożera Słońce.

Niezmiennie od tysięcy lat, widok czarnego kręgu na niebie oraz nastanie nocy w środku dnia wzbudza w ludziach podziw i zainteresowanie. Stanowi swego rodzaju oderwanie od codzienności, przenosi nas na kilka minut w zupełnie inną rzeczywistość. Rzeczywistość, do której chcemy powrócić z całych sił po „trzecim kontakcie” Księżyca ze Słońcem.

Miłośnicy astronomii w dzisiejszych czasach, na szczęście, nie muszą zdawać się na magicznych szamanów czy władców-bogów, aby obserwować całkowite zaćmienie Słońca. Dysponując odpowiednimi umiejętnościami, które niegdyś posiadali nieliczni, środkami transportu przenoszącymi nas na drugą stronę planety w kilkanaście godzin oraz tym, co niezmienne od tysięcy lat – odrobiną szczęścia, możemy zaobserwować 2 do 3 całkowitych zaćmień w ciągu roku.

I mimo tego, ze zaćmienia, na co dzień są zjawiskami niezwykłymi, to, te, które nastąpi 22 lipca 2009 roku w południowej Azji oraz na Oceanie Spokojnym będzie wyjątkowe. W 400 rocznicę wynalezienia teleskopu, w 40 rocznice lądowania człowieka na Księżycu, w lipcu 2009 roku na Ziemi będzie można zaobserwować najdłuższe całkowite zaćmienie Słońca w XXI wiek trwające aż 6 minut 38 sekund! Wydaje się krótko? No cóż, biorąc pod uwagę, że tego typu zjawisko z reguły trwa ok. 2-3 minut można stwierdzić, że będzie to coś niezwykłego! Bo wyobraź sobie, że w środku upalnego, lipcowego dnia na 6:30 min zgaśnie Słońce. Na niebie pojawią się gwiazdy i planety, wszystko ucichnie, przyroda ułoży się do snu, zapalą się latarnie i jedyne, co w oddali będzie można słyszeć to krzyki przerażenia ludzi nie mających o zaćmieniu zielonego pojęcia. Z nieba będzie „spoglądał” na Ciebie czarny krąg ze świetlistą obwódką wprawiający Cię w przerażenie i zachwyt. Dla nas, i milionów ludzi na całym świecie, których życiową pasję jest astronomia, jest to prawdziwa magia, której próżno szukać gdzie indziej!

Dzisiaj chcę Państwa zaprosić na bezkrwawe łowy na meteory - popularnie zwane spadającymi gwiazdami. Nie są to jednak gwiazdy, ale małe drobiny pyłu kosmicznego, odłamki skał i pozostałości po kometach, które za każdym zbliżeniem do Słońca rozpadają się na coraz drobniejsze elementy rozciągając nimi piękne warkocze.

Obserwacje meteorów są w zasadzie bardzo proste, nie wymagają żadnego sprzętu w najprostszym ich wykonaniu, ale wymagają cierpliwości a w dobie obecnej pogody odporności na chłód.

Miejsce z którego pojawiają się meteory z roju Kwadrantydów zlokalizowane jest w konstelacji Wolarza i nazywane jest radiantem.

Radiant znajduje się dokładnie w północnej jego części. Nazwę rój zawdzięcza już nieistniejącemu gwiazdozbiorowi Quadrans Muralis, który został 'wcielony' do gwiazdozbioru Wolarza. Radiant najlepiej zlokalizować można przy pomocy Małej i Wielkiej Niedźwiedzicy, przedłużając linię dyszla małego i części dyszla Wielkiego Wozu a centrum roju znajdzie się na ich przecięciu.